ਪृਥਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰੇਣ ਜਾਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਤ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਹਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਿਵਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਕਾਰੋ ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਵਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ।
ਮਦਧੀਨਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮੇ ਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਪਰਾਧੀਨੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਰੀਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਸਂਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਮਾਨਦ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਹਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇ ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਵਲੋਕਕਃ। ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਤਦਾ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵੀਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ।
ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋऽਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨ ਚਾਯਂ ਵਿਫਲਸ੍ਤਵ
ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ; ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਵੀ ਫੋਕੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰੋषਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤਾ। ਲਘੁਨੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸਿਰਫ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਪਦੇਸ਼ੇਨ ਜਨਕਾਨ੍ਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਮਮ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਜ੍ਞ ਬਹੁ ਤੇ ਨ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਨਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕृਤਃ ਪਾਣਿਰ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਮਮ ਨਿਪੀਡਿਤਃ। ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਰਹੀ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚਰਿਤਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸੀਤਾ ਦੀਨਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਦਿਆਂ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤਾਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦੋਪਹਤਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਸੌਮੀਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਇਹ ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਜੀਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਅਪ੍ਰੀਤੇਨ ਗੁਣੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾ ਜਨਸਂਸਦਿ। ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਨਸ਼੍ਛਨ੍ਦਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕਾਰਸੂਚਿਤਮ੍। ਚਿਤਾਂ ਚਕਾਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌਮੀਤ੍ਰ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਹਿ ਰਾਮਂ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਨੇਤੁਮਥੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ਕਤ੍ ਸੁਹृਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਣਪਹੁੰਚਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਨਾਉਣ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਉਪਾਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਚੇਦਮੁਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਮੀਪਤਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ ਰਾਘਵਾਤ੍। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯਥਾ ਮਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਾਰਿਤ੍ਰਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਥਾ ਨਾਤਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤਥਾ ਮਾਂ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਯਥਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਮਾਕੁਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਤਪ੍ਤਨਵਹੇਮਾਭਾ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾ। ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ, ਨਵੇਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਾਣਿ ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਨਿਭਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤੀਮਿਵ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਸੋਰ੍ਧਾਰਾਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾ ਹਾ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਨਿਰਯੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦ੍ ਦੇਵਤਾਮਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ — ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ — ਨੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਪੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।