ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਾ ਵਿਭੀषਣੇ। ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਮਨਃ ਸੀਤੇ ਯਥਾ ਵਾ ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਨਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਵਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਮਰ੍षਯੇਤ ਚਿਰਂ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਸ਼੍ਰਵਣਾ ਤਦਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਿਰਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨੀ। ਮੁਮੋਚ ਬਾष੍ਪਂ ਰੁਦਤੀ ਤਦਾ ਭृਸ਼ਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਹਤੇਵ ਵਲ੍ਲਰੀ
ਜਦ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਅਣਪਸੰਦ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੁਖ ਜਾਣਿਆ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ ਅੰਸੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
thumb|षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਲਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰੁषਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਾਘਵੇਣ ਸਰੋषੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਜਨੇ ਮਹਤਿ ਮੈਥਿਲੀ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਲਜ੍ਜਯਾਵਨਤਾਭਵਤ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਵ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਵਾਕ੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸਸ਼ਲ੍ਯੇਵ ਭृਸ਼ਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋ ਬਾष੍ਪਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਮਾਨਨਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਮਾਮਸਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਦਾਰੁਣਮ੍। ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਸੇ ਵੀਰ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਮਿਵ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦ ਕਿਉਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਆਦਮੀ ਆਮ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ?
ਨ ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਮਾਮਵਗਚ੍ਛਸਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਸ੍ਵੇਨ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇਣੈਵ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਚਰਿਤਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪृਥਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰੇਣ ਜਾਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਤ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਹਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਿਵਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਕਾਰੋ ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਵਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ।
ਮਦਧੀਨਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮੇ ਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਪਰਾਧੀਨੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਰੀਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਸਂਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਮਾਨਦ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਹਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇ ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਵਲੋਕਕਃ। ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਤਦਾ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵੀਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ।
ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋऽਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨ ਚਾਯਂ ਵਿਫਲਸ੍ਤਵ
ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ; ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਵੀ ਫੋਕੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰੋषਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤਾ। ਲਘੁਨੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸਿਰਫ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਪਦੇਸ਼ੇਨ ਜਨਕਾਨ੍ਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਮਮ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਜ੍ਞ ਬਹੁ ਤੇ ਨ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਨਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕृਤਃ ਪਾਣਿਰ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਮਮ ਨਿਪੀਡਿਤਃ। ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਰਹੀ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚਰਿਤਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸੀਤਾ ਦੀਨਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਦਿਆਂ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤਾਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦੋਪਹਤਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਸੌਮੀਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਇਹ ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਜੀਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਅਪ੍ਰੀਤੇਨ ਗੁਣੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾ ਜਨਸਂਸਦਿ। ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਨਸ਼੍ਛਨ੍ਦਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕਾਰਸੂਚਿਤਮ੍। ਚਿਤਾਂ ਚਕਾਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌਮੀਤ੍ਰ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਹਿ ਰਾਮਂ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਨੇਤੁਮਥੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ਕਤ੍ ਸੁਹृਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਣਪਹੁੰਚਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਨਾਉਣ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਉਪਾਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਚੇਦਮੁਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਮੀਪਤਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ ਰਾਘਵਾਤ੍। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯਥਾ ਮਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਾਰਿਤ੍ਰਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਤਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।