ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਧਰ੍षਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਜਤਾ। ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਯੇਦਂ ਮਾਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਮਾਣ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਮੁਨਿਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਵ ਦਿਕ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਦਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯੋऽਯਂ ਰਣਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ। ਸੁਤੀਰ੍ਣਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਜੰਗ ਦਾ ਥਕਾਵਟ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਸਹਿ ਲਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤਾ ਤੁ ਮਯਾ ਵृਤ੍ਤਮਪਵਾਦਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਨ੍ਯਙ੍ਗਂ ਚ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤਾ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਨਿੰਦਿਆ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਲੰਕ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਾਰਿਤ੍ਰਸਂਦੇਹਾ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਦੀਪੋ ਨੇਤ੍ਰਾਤੁਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਸਿ ਮੇ ਦृਢਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਿਤਰ 'ਤੇ ਹੁਣ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗੀ ਲਈ ਦੀਵਾ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਾਨੁਜਾਨੇऽਦ੍ਯ ਯਥੇष੍ਟਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ। ਏਤਾ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ੋ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੀ ਜਾ; ਇਹ ਦਸੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਕਃ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਰਗृਹੋषਿਤਾਮ੍। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪੁਨਰਾਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਹृਲ੍ਲੋਭੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਕਿਹੜਾ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮਰਦ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏਗਾ?
ਰਾਵਣਾਙ੍ਕਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਦृष੍ਟਾਂ ਦੁष੍ਟੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਰਾਦਦ੍ਯਾਂ ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਗਈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ?
ਯਦਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸੋऽਯਮਾਸਾਦਿਤੋ ਮਯਾ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯਭਿष੍ਵਙ੍ਗੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਤਦਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯੈਤਤ੍ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਵਾਥ ਭਰਤੇ ਕੁਰੁ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ; ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਭਰਤ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਾ ਵਿਭੀषਣੇ। ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਮਨਃ ਸੀਤੇ ਯਥਾ ਵਾ ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਨਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਵਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਮਰ੍षਯੇਤ ਚਿਰਂ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਸ਼੍ਰਵਣਾ ਤਦਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਿਰਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨੀ। ਮੁਮੋਚ ਬਾष੍ਪਂ ਰੁਦਤੀ ਤਦਾ ਭृਸ਼ਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਹਤੇਵ ਵਲ੍ਲਰੀ
ਜਦ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਅਣਪਸੰਦ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੁਖ ਜਾਣਿਆ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ ਅੰਸੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
thumb|षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਲਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰੁषਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਾਘਵੇਣ ਸਰੋषੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਜਨੇ ਮਹਤਿ ਮੈਥਿਲੀ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਲਜ੍ਜਯਾਵਨਤਾਭਵਤ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਵ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਵਾਕ੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸਸ਼ਲ੍ਯੇਵ ਭृਸ਼ਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋ ਬਾष੍ਪਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਮਾਨਨਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਮਾਮਸਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਦਾਰੁਣਮ੍। ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਸੇ ਵੀਰ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਮਿਵ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦ ਕਿਉਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਆਦਮੀ ਆਮ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ?
ਨ ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਮਾਮਵਗਚ੍ਛਸਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਸ੍ਵੇਨ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇਣੈਵ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਚਰਿਤਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪृਥਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰੇਣ ਜਾਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ। ਪਰਿਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਤ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਹਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਿਵਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਕਾਰੋ ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਵਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ।
ਮਦਧੀਨਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮੇ ਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਪਰਾਧੀਨੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਰੀਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਸਂਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਮਾਨਦ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਹਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇ ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਵਲੋਕਕਃ। ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਤਦਾ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵੀਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ।
ਨ ਵृਥਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋऽਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨ ਚਾਯਂ ਵਿਫਲਸ੍ਤਵ
ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ; ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਵੀ ਫੋਕੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰੋषਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤਾ। ਲਘੁਨੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸਿਰਫ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਪਦੇਸ਼ੇਨ ਜਨਕਾਨ੍ਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਮਮ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਜ੍ਞ ਬਹੁ ਤੇ ਨ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਨਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕृਤਃ ਪਾਣਿਰ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਮਮ ਨਿਪੀਡਿਤਃ। ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਰਹੀ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚਰਿਤਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।