thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ। ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਬੰਦਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਯਃ ਫਲੋਦਯਃ। ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ—ਤੂੰ ਉਸ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਾ ਹਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮੈਥਿਲੀ ਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਹ ਮੈਥਲੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਯਾ ਤਯਾ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਤਿ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਤਾ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਆਗਚ੍ਛਤ੍ ਸਹਸਾ ਧ੍ਯਾਨਮੀषਦ੍ਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਲਕਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮਭਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੀਮਵਲੋਕਯਨ੍। ਉਵਾਚ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਭੀषਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗਾਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍। ਇਹ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਮੁਪਸ੍ਥਾਪਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸੀਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਰਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਨੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਮਹਾਂਭਾਗ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗਾ ਵੈਦੇਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਯਾਨਮਾਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਅਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਯਥਾऽऽਹ ਰਾਮੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ। ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾਵृਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਸਚੀ ਹੈ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਾਰ੍ਹਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਮਾਜਹਾਰ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਿ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਮਾਗਤਾਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗृਹਚਿਰੋषਿਤਾਮ੍। ਰੋषਂ ਹਰ੍षਂ ਚ ਦੈਨ੍ਯਂ ਚ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਯਾਨਗਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਸਵਿਮਰ੍ਸ਼ਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਵਿਭੀषਣਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਹृष੍ਟੋ ਰਾਘਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਿਜਯੇ ਰਤ। ਵੈਦੇਹੀ ਸਂਨਿਕਰ੍षਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਭਿਗਚ੍ਛਤੁ
ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਸਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਸਫਾਈ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕਞ੍ਚੁਕੋष੍ਣੀषਿਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ। ਉਤ੍ਸਾਰਯਨ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਯੋਧਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਉਥੇ ਕੰਜਕੂ, ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਛੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵृਨ੍ਦਾਨ੍ਯੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਦੂਰਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਤਤਃ
ਭਾਲੂਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਵਾਯੁਨੋਦ੍ਧੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਟਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਜ੍ਜਾਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਨ੍। ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਤ੍ਤਦਮਰ੍षਾਚ੍ਚ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਟਦੇ, ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਰਮ੍ਭਾਚ੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ। ਵਿਭੀषਣਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸੋਪਾਲਮ੍ਭਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਯੈਨਮੁਦ੍ਵੇਗਂ ਜਨੋऽਯਂ ਸ੍ਵਜਨੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ; ਇਹ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹਨ।
ਨ ਗृਹਾਣਿ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਤਿਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ। ਨੇਦृਸ਼ਾ ਰਾਜਸਤ੍ਕਾਰਾ ਵृਤ੍ਤਮਾਵਰਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਘਰ, ਕਪੜੇ, ਕੰਧਾਂ ਦੀ ਢਕਾਈ ਜਾਂ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਔਰਤ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਸਨੇषੁ ਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਨ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ। ਨ ਕ੍ਰਤੌ ਨੋ ਵਿਵਾਹੇ ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੂष੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ, ਤਕਲੀਫ਼, ਜੰਗ, ਸਵੈ-ਵਰ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੇਲੇ ਔਰਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸੈषਾ ਵਿਪਦ੍ਗਤਾ ਚੈਵ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੋषੋऽਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।