ਨ ਪਰਃ ਪਾਪਮਾਦਤ੍ਤੇ ਪਰੇषਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸਮਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਭੂषਣਾਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਸਜਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਵਾ ਵਧਾਰ੍ਹਾਣਾਮਥਾਪਿ ਵਾ। ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੰਗੇ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ, ਆਦਰਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰੂਰਾਣਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਤਾਮਪਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਰੂੜ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੀਤਯਾ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਨਿਰਪਾਪ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਵਤੀ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਦਿਸ਼ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੀ ਯੋਗਯ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਹਰ੍षਯਨ੍ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਮਿਤ੍ਰਂ ਹਤਾਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਚੀਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਵੇਖੇਗੀ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਪਦਿ ਹਰਿਵਰਸ੍ਤਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਵਚਨਂ ਜਨਕੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਜਾਯਾਃ। ਕਥਿਤਮਕਥਯਦ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮੇਣ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਰਪ੍ਰਤਿਮਾਯ ਰਾਘਵਾਯ
ਫਿਰ ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਨਕ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਣਾਇਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ। ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਬੰਦਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਯਃ ਫਲੋਦਯਃ। ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ—ਤੂੰ ਉਸ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਾ ਹਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮੈਥਿਲੀ ਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਹ ਮੈਥਲੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਯਾ ਤਯਾ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਤਿ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਤਾ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਆਗਚ੍ਛਤ੍ ਸਹਸਾ ਧ੍ਯਾਨਮੀषਦ੍ਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਲਕਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮਭਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੀਮਵਲੋਕਯਨ੍। ਉਵਾਚ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਭੀषਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗਾਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍। ਇਹ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਮੁਪਸ੍ਥਾਪਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸੀਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਰਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਨੀਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਮਹਾਂਭਾਗ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗਾ ਵੈਦੇਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਯਾਨਮਾਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਅਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਯਥਾऽऽਹ ਰਾਮੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ। ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾਵृਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਸਚੀ ਹੈ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਾਰ੍ਹਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਮਾਜਹਾਰ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਿ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਮਾਗਤਾਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗृਹਚਿਰੋषਿਤਾਮ੍। ਰੋषਂ ਹਰ੍षਂ ਚ ਦੈਨ੍ਯਂ ਚ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਯਾਨਗਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਸਵਿਮਰ੍ਸ਼ਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਵਿਭੀषਣਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਹृष੍ਟੋ ਰਾਘਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਿਜਯੇ ਰਤ। ਵੈਦੇਹੀ ਸਂਨਿਕਰ੍षਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਭਿਗਚ੍ਛਤੁ
ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।