ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣਾਵਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਵਰਃ ਸੀਤਾਮਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਤੀਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਸੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਚ ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਚੁੱਪ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਸੀਤਾ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇਹ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦृਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਆਖ੍ਯਾਨਕਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੀ।
ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਵਾਨਰ। ਸਦृਸ਼ਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਨੇ ਤਵ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਖਮ੍
ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਸਕੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਏਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਿ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ।
ਤਵੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯੇ ਸਾਰਵਤ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵ ਚ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਦ੍ ਵਿਵਿਧਾਚ੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਦਯੋ ਗੁਣਾਃ। ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਰਾਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਾਧੁਰ੍ਯਗੁਣਭੂषਣਮ੍। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹ੍ਯष੍ਟਾਙ੍ਗਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਰ੍ਹਸਿ ਭਾषਿਤੁਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਬੋਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਲਕੜੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਨਿਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਬਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ, ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਗਿਆਨ, ਹੌਸਲਾ, ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੁਨਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਵਿਨੀਤਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਤੇਜ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਟਿਕਾਅ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ — ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਾਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਰ੍ਜਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਾਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਦੇਵਾਂ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਸਮਾਚਾਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਤਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਨੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਅਸਕृਤ੍ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਾਵਣਾਜ੍ਞਯਾ
ਇਥੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕृਤਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਚੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਮੇਤਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਵਿਗੜੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਦਾਰੁਣਕਥਾ ਵਰਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੋ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਣਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਜਙ੍ਘਾਜਾਨੁਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਪੀਡਨੈਃ। ਕਰ੍ਤਨੈਃ ਕਰ੍ਣਨਾਸਾਨਾਂ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਲੁਞ੍ਚਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਜੰਗਿਆਂ ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਨੱਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅਤੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵੀ।
ਘਾਤਯੇ ਤੀਵ੍ਰਰੂਪਾਭਿਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਰ੍ਜਿਤਾ ਪੁਰਾ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹਨੁਮਤਾ ਕृਪਣਾ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ। ਰਾਜਸਂਸ਼੍ਰਯਵਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀਨਾਂ ਪਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਧੇਯਾਨਾਂ ਚ ਦਾਸੀਨਾਂ ਕਃ ਕੁਪ੍ਯੇਦ੍ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਭਾਗ੍ਯਵੈषਮ੍ਯਦੋषੇਣ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੁष੍ਕृਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਦਾਸੀਆਂ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਜਬੂਰ ਹਨ।
ਮਯੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਹ੍ਯੁਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਮੈਵਂ ਵਦ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੈਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੈਵੀ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਦਸ਼ਾਯੋਗਾਨ੍ਮਯੈਤਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਦਾਸੀਨਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਹਂ ਮਰ੍षਯਾਮੀਹ ਦੁਰ੍ਬਲਾ
ਇਹ ਹਾਲਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਸੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨੇਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍। ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਰ੍ਜਨਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ
ਇਥੇ ਰਾਕਸ਼ਣਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਅਯਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਪੁਰਾਣੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਃ। ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕੋऽਸ੍ਤਿ ਤਂ ਨਿਬੋਧ ਪ੍ਲਵਂਗਮ
ਬਾਘ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਭਰਿਆ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਲੂ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਵਾਨਰ, ਉਹ ਸੁਣ।