ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰੀਵृਤਾਮ੍। ਨਿਭृਤਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਵਿਰਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਦਾਸ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਚੁਪਚਾਪ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ, ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਦੇਵੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਤ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਚੁਪ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਧੀਆ ਹਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਵੈਦੇਹਿ ਕੁਸ਼ਲੀ ਰਾਮਃ ਸਹਸੁਗ੍ਰੀਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਹ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸਹਾਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਦੇਵਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਹਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ, ਦੇਵੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਜਯੇ। ਤਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨ੍ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਲਬ੍ਧੋऽਯਂ ਵਿਜਯਃ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਗਤਜ੍ਵਰਾ। ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਚੈਵ ਵਸ਼ੀਕृਤਾ
ਇਹ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਸੀਤੇ; ਹੁਣ ਸੁਖੀ ਰਹੋ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ। ਰਾਵਣ, ਵੈਰੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਮਯਾ ਹ੍ਯਲਬ੍ਧਨਿਦ੍ਰੇਣ ਧृਤੇਨ ਤਵ ਨਿਰ੍ਜਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਵਿਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਦਧੌ
ਮੇਰੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਵਣਾਲਯੇ। ਵਿਭੀषਣਵਿਧੇਯਂ ਹਿ ਲਙ੍ਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਸੇ। ਅਯਂ ਚਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਰਾਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣਾਵਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਵਰਃ ਸੀਤਾਮਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਤੀਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਸੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਚ ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਚੁੱਪ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਸੀਤਾ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇਹ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦृਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਆਖ੍ਯਾਨਕਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੀ।
ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਵਾਨਰ। ਸਦृਸ਼ਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਨੇ ਤਵ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਖਮ੍
ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਸਕੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਏਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਿ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ।
ਤਵੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯੇ ਸਾਰਵਤ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵ ਚ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਦ੍ ਵਿਵਿਧਾਚ੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਦਯੋ ਗੁਣਾਃ। ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਰਾਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਾਧੁਰ੍ਯਗੁਣਭੂषਣਮ੍। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹ੍ਯष੍ਟਾਙ੍ਗਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਰ੍ਹਸਿ ਭਾषਿਤੁਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਬੋਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਲਕੜੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਨਿਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਬਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ, ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਗਿਆਨ, ਹੌਸਲਾ, ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੁਨਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਵਿਨੀਤਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਤੇਜ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਟਿਕਾਅ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ — ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਾਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਰ੍ਜਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਾਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਦੇਵਾਂ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਸਮਾਚਾਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਤਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਨੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਅਸਕृਤ੍ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਾਵਣਾਜ੍ਞਯਾ
ਇਥੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕृਤਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਚੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਮੇਤਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਵਿਗੜੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂ।