ਸ ਤਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਨ ਰਾਘਵ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਮਿਲੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋਪਮਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਮੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਮਿਮਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕੌਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯੈ ਮਾਂ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਵਣਂ ਚ ਹਤਂ ਰਣੇ
ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਦੱਸ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖ ਕਿ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦਿਹਾਖ੍ਯਾਹਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਸਂਦੇਸ਼ਮੁਪਾਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਦੇ, ਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ। ਸੁਣੋ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਟਿਕਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੀਤਾਯਾ ਵਿਦਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮृਜਯਾ ਹੀਨਾਂ ਸਾਤਙ੍ਕਾਂ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਚਿੰਤਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰੀਵृਤਾਮ੍। ਨਿਭृਤਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਵਿਰਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਦਾਸ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਚੁਪਚਾਪ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ, ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਦੇਵੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਤ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਚੁਪ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਧੀਆ ਹਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਵੈਦੇਹਿ ਕੁਸ਼ਲੀ ਰਾਮਃ ਸਹਸੁਗ੍ਰੀਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਹ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸਹਾਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਦੇਵਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਹਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ, ਦੇਵੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਜਯੇ। ਤਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨ੍ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਲਬ੍ਧੋऽਯਂ ਵਿਜਯਃ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਗਤਜ੍ਵਰਾ। ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਚੈਵ ਵਸ਼ੀਕृਤਾ
ਇਹ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਸੀਤੇ; ਹੁਣ ਸੁਖੀ ਰਹੋ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ। ਰਾਵਣ, ਵੈਰੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਮਯਾ ਹ੍ਯਲਬ੍ਧਨਿਦ੍ਰੇਣ ਧृਤੇਨ ਤਵ ਨਿਰ੍ਜਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਵਿਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਦਧੌ
ਮੇਰੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਵਣਾਲਯੇ। ਵਿਭੀषਣਵਿਧੇਯਂ ਹਿ ਲਙ੍ਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਸੇ। ਅਯਂ ਚਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਰਾਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣਾਵਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਵਰਃ ਸੀਤਾਮਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਤੀਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਸੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਚ ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਚੁੱਪ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਸੀਤਾ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇਹ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦृਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਆਖ੍ਯਾਨਕਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੀ।
ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਵਾਨਰ। ਸਦृਸ਼ਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਨੇ ਤਵ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਖਮ੍
ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੁਣਨਯੋਗ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਸਕੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਏਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਿ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ।
ਤਵੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯੇ ਸਾਰਵਤ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵ ਚ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਦ੍ ਵਿਵਿਧਾਚ੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।