ਤੇ ਰਾਵਣਵਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ੍ਤੇ ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਕਥਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨੁਰਾਗਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਮਾਰੁਤੇਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਯਾ ਹਨੂਮਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਥਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਰਾਘਵੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਮਾਰੂਢੇ ਸਰਥੇ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮਾਤਲੀ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਾਤਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ,
ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਰਾਘਵ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਰਿਗਣੈਰਾਜਗਾਮ ਬਲਾਲਯਮ੍। ਅਥੋਵਾਚ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਵਿਭੀषਣਮਿਮਂ ਸੌਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਭਿषੇਚਯ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਿਤਰ, ਇਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉ।'
ਅਨੁਰਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵੋਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਏष ਮੇ ਪਰਮਃ ਕਾਮੋ ਯਦਿਮਂ ਰਾਵਣਾਨੁਜਮ੍
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਭਗਤ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਸ ਭਰਾ ਨੂੰ'
ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।' ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਘਟਮਾਦਦੇ। ਤਂ ਘਟਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜਵਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਘੜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲਂ ਤਦਾ। ਅਤਿਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤੁ ਜਲਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਘਟਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਘਟੇਨ ਤੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਧਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਸੁਹृਦ੍ਗਣਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੂ ਰਾਮਮੇਵ ਹਿ। ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾ ਜਹृषਿਰੇ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਜੋ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਗਾਮ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮਦਤ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਮੋਦਕਾਂਸ਼੍ਚ ਲਾਜਾਃ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਆਜਹ੍ਰੁਰਥ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪੌਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਿਵਾਸੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਮਿਠਾਈਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਨ ਰਾਘਵ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਮਿਲੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋਪਮਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਮੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਮਿਮਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕੌਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯੈ ਮਾਂ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਵਣਂ ਚ ਹਤਂ ਰਣੇ
ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਦੱਸ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖ ਕਿ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦਿਹਾਖ੍ਯਾਹਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਸਂਦੇਸ਼ਮੁਪਾਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਦੇ, ਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ। ਸੁਣੋ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਟਿਕਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੀਤਾਯਾ ਵਿਦਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮृਜਯਾ ਹੀਨਾਂ ਸਾਤਙ੍ਕਾਂ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਚਿੰਤਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ।