ਦਾਰੁਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਰਣਿਂ ਚੋਤ੍ਤਰਾਰਣਿਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਸਲਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਅਰਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਸਲਾ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਮਹਰ੍षਿਵਿਹਿਤੇਨ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਮੇਧ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਸ੍ਤਰਣਿਕਾਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਘृਤਾਕ੍ਤਾਂ ਸਮਵੇਸ਼ਯਨ੍। ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਘੀ ਲਗਾਈ ਚਟਾਈ ਬਿਛਾਈ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਵਿਭੀषਣਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ। ਲਾਜੈਰਵਕਿਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੰਜਾਂ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਭੁੰਨੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਛਿੜਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਦਦੌ ਪਾਵਕਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਿਲਾਨ੍ ਦਰ੍ਭਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤਿਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਉਦਕੇਨ ਚ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਨੁਨਯਾਮਾਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਗਰਂ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸੁ ਪੁਰੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਰਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਮਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਹਰ੍षਂ ਲੇਭੇ ਰਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਫੌਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਸ ਤਨ੍ਮਹਤ੍। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰੋषਂ ਰਿਪੁਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ ਸੌਮ੍ਯਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤੋऽਰਿਹਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਲਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤੇ ਰਾਵਣਵਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ੍ਤੇ ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਕਥਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨੁਰਾਗਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਮਾਰੁਤੇਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਯਾ ਹਨੂਮਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਥਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਘਵ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਰਾਘਵੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਮਾਰੂਢੇ ਸਰਥੇ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮਾਤਲੀ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਾਤਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ,
ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਰਾਘਵ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਰਿਗਣੈਰਾਜਗਾਮ ਬਲਾਲਯਮ੍। ਅਥੋਵਾਚ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਵਿਭੀषਣਮਿਮਂ ਸੌਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਭਿषੇਚਯ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਿਤਰ, ਇਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉ।'
ਅਨੁਰਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵੋਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਏष ਮੇ ਪਰਮਃ ਕਾਮੋ ਯਦਿਮਂ ਰਾਵਣਾਨੁਜਮ੍
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਭਗਤ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਸ ਭਰਾ ਨੂੰ'
ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।' ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਘਟਮਾਦਦੇ। ਤਂ ਘਟਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜਵਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਘੜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲਂ ਤਦਾ। ਅਤਿਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤੁ ਜਲਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਘਟਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਘਟੇਨ ਤੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਧਿਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਸੁਹृਦ੍ਗਣਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੂ ਰਾਮਮੇਵ ਹਿ। ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾ ਜਹृषਿਰੇ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਜੋ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਗਾਮ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮਦਤ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਮੋਦਕਾਂਸ਼੍ਚ ਲਾਜਾਃ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਆਜਹ੍ਰੁਰਥ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪੌਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਿਵਾਸੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਮਿਠਾਈਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।