ਅਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਮਾਂ ਨੇਚ੍ਛਸ੍ਯਭਿਭਾषਿਤੁਮ੍। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਹृਦਯਂ ਯਸ੍ਯਾ ਮਮੇਦਂ ਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਪ੍ਰੀਤਮ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਜਿਸ ਦਿਲ ਨੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਫਲਤੇ ਸ਼ੋਕਪੀਡਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਤੇਰੇ ਪੰਜਤਵ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਨੇਹੋਪਸ੍ਕਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਤਦਾ ਮੋਹਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਕਸ਼੍ਮਲਾਭਿਹਤਾ ਸਨ੍ਨਾ ਬਭੌ ਸਾ ਰਾਵਣੋਰਸਿ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤੇ ਜਲਦੇ ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ। ਤਥਾਗਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਸੰਧਿਆ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੂ ਰੁਦਤ੍ਯੋ ਰੁਦਤੀਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਿਂ ਤੇ ਨ ਵਿਦਿਤਾ ਦੇਵਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰਧ੍ਰੁਵਾ
ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ: 'ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ?'
ਦਸ਼ਾਵਿਭਾਗਪਰ੍ਯਾਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਚਞ੍ਚਲਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ।
ਸ੍ਨਪਯਨ੍ਤੀ ਤਦਾਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤਨੌ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੂਧੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭਿਗੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਃ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਿਭੀषਣ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਵ੍ਰਤਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਨृਸ਼ਂਸਮਨृਤਂ ਤਥਾ
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਹੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨੇਕੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਾਲਮ, ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਝੂਠਾ ਸੀ।
ਨਾਹਮਰ੍ਹਾਮਿ ਸਂਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਰੂਪੋ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਸਰ੍ਵਾਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣੋ ਨਾਰ੍ਹਤੇ ਪੂਜਾਂ ਪੂਜ੍ਯੋऽਪਿ ਗੁਰੁਗੌਰਵਾਤ੍। ਨृਸ਼ਂਸ ਇਤਿ ਮਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਭੁਵਿ
ਰਾਵਣ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਲੋਕ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਕਹਿਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਗੁਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਪੁਨਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸੁਣਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਗੇ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਤਵਾਪਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਜਿਤਮ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਅਧਰ੍ਮਾਨृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵੇष ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਝੂਠਾ ਸੀ।
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ। ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਨਿ ਵੈਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ—ਵੈਰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਯਥਾ ਤਵ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਰ੍ਹਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਤ੍ਵਂ ਯਸ਼ੋਭਾਗ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੁਰਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਂ ਹਤਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਯਾਪਯਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਸ਼ਕਟਾਨ੍ ਦਾਰੁਰੂਪਾਣਿ ਅਗ੍ਨੀਨ੍ ਵੈ ਯਾਜਕਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਜਲਦੀ ਹਟਾਈ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠਾਨਿ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਗਰੂਣਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਭੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਲਿਆਈਆਂ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਨਿਰ੍ਯਾਪਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਮੂੰਗਾ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਸੌਵਰ੍ਣੀਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸਮ੍
ਫਿਰ, ਮਾਲਯਵਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਕਰੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਕਪੜੀ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧੀਸ਼ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਣਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤੂਰ੍ਯਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਸੁਮਨੋਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਵਿਭੀषਣਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਲੰਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹ੍ਯ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ। ਅਗ੍ਨਯੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਸਭ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੰਡੀਆਂ; ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਜਲਾਈਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਯਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤੇ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਿੱਛੋਂ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੀੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਚਿਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ੀਰਚਨ੍ਦਨੈਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸੂ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿਤਾ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਮੇਧਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵੇਦਿਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪ੍ਰਾਚੀਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਵੇਦੀ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਪृषਦਾਜ੍ਯੇਨ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ। ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ਕਟਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰੂਰ੍ਵੋਸ਼੍ਚੋਲੂਖਲਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੀ ਭਰੀ ਕਟੋਰੀ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੱਡੀ ਅਤੇ رانਾਂ ਕੋਲ ਓਖਲੀ ਰੱਖੀ।