ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਗਤਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿਤਕਾਮਾਨਾਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਕਾਤ੍ਸ੍ਰ੍ਨ੍ਯੇਨ ਹਿਤਮੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਨਨ
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਬਚਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀ ਦਸਾਨਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਮਦਾਰੁਣਮ੍। ਵਿਭੀषਣੇਨਾਭਿਹਿਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਸਹੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਮਾਰੀਚਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਪਿਤੁਸ੍ਤਥਾ। ਨ ਕृਤਂ ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਮਾਰੀਚ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਵੀ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਇਸ ਦਾ ਹੀ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰ ਸ਼ੁਭਾਙ੍ਗਦ। ਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਰੁਧਿਰਾਵृਤਃ
ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਲਿਟਪਤ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤ ਇਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਲਾਯਿਨਃ
ਸੋਏ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਤੂੰ ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਨਵੇ ਪਰਿਭਵੇ ਕृਤੇ
ਯਾਤੁਧਾਨ ਦੀ ਪੋਤੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ? ਉਠ, ਉਠ! ਨਵਾਂ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ?
ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਯੇਨ ਸੂਦਯਸੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਸਮਰੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਅੱਜ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯੇਵ ਸੋऽਯਂ ਤੇ ਸਤਤਾਰ੍ਚਿਤਃ। ਰਣੇ ਬਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੀ ਗਈ ਗਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਹੁਣ ਟੁੱਟੀ ਪਈ ਹੈ।
ਪਰਿਘੋ ਵ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤੇ ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਰਣਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਤੇਰੀ ਲੋਹੀ ਸਲਾਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਅਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਮਾਂ ਨੇਚ੍ਛਸ੍ਯਭਿਭਾषਿਤੁਮ੍। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਹृਦਯਂ ਯਸ੍ਯਾ ਮਮੇਦਂ ਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਪ੍ਰੀਤਮ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਜਿਸ ਦਿਲ ਨੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਫਲਤੇ ਸ਼ੋਕਪੀਡਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਤੇਰੇ ਪੰਜਤਵ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਨੇਹੋਪਸ੍ਕਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਤਦਾ ਮੋਹਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਕਸ਼੍ਮਲਾਭਿਹਤਾ ਸਨ੍ਨਾ ਬਭੌ ਸਾ ਰਾਵਣੋਰਸਿ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤੇ ਜਲਦੇ ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ। ਤਥਾਗਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਸੰਧਿਆ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੂ ਰੁਦਤ੍ਯੋ ਰੁਦਤੀਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਿਂ ਤੇ ਨ ਵਿਦਿਤਾ ਦੇਵਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰਧ੍ਰੁਵਾ
ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ: 'ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ?'
ਦਸ਼ਾਵਿਭਾਗਪਰ੍ਯਾਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਚਞ੍ਚਲਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ।
ਸ੍ਨਪਯਨ੍ਤੀ ਤਦਾਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤਨੌ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੂਧੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭਿਗੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਃ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਿਭੀषਣ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਵ੍ਰਤਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਨृਸ਼ਂਸਮਨृਤਂ ਤਥਾ
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਹੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨੇਕੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਾਲਮ, ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਝੂਠਾ ਸੀ।
ਨਾਹਮਰ੍ਹਾਮਿ ਸਂਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਰੂਪੋ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਸਰ੍ਵਾਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣੋ ਨਾਰ੍ਹਤੇ ਪੂਜਾਂ ਪੂਜ੍ਯੋऽਪਿ ਗੁਰੁਗੌਰਵਾਤ੍। ਨृਸ਼ਂਸ ਇਤਿ ਮਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਭੁਵਿ
ਰਾਵਣ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਲੋਕ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਕਹਿਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਗੁਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਪੁਨਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸੁਣਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਗੇ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਤਵਾਪਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਜਿਤਮ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਅਧਰ੍ਮਾਨृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵੇष ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਝੂਠਾ ਸੀ।
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ। ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਨਿ ਵੈਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ—ਵੈਰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਯਥਾ ਤਵ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਰ੍ਹਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਤ੍ਵਂ ਯਸ਼ੋਭਾਗ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੁਰਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਂ ਹਤਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਯਾਪਯਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਸ਼ਕਟਾਨ੍ ਦਾਰੁਰੂਪਾਣਿ ਅਗ੍ਨੀਨ੍ ਵੈ ਯਾਜਕਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਜਲਦੀ ਹਟਾਈ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।