ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਨਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਦ ਜਨਕ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੇਮੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੌ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਯੋਧੇ ਹਨ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਏਤਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕृਤਕਾਮੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਨਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਯਦਰ੍ਥਮਿਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਦੇਵਰਾਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਿਮੇਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨ੍ਯਾਸੋऽਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੇਵਰਾਤ, ਜੋ ਨਿਮੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਮਾਨਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਧ੍ਵਂਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਰੋषਾਤ੍ ਸਲੀਲਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਗਾਰ੍ਥਿਨੋ ਭਾਗਂ ਨਾਕਲ੍ਪਯਤ ਮੇ ਸੁਰਾਃ। ਵਰਾਂਗਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਧਨੁषਾ ਸ਼ਾਤਯਾਮਿ ਵਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮੰਗਦੇ ਹੋ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵੈ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ ਭਵਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਦੇਤਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਂ ਤਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵਜੇ ਵਿਭੌ। ਅਥ ਮੇ ਕृषਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਲਾਂਗਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅਮਾਨਤ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਧਯਤਾ ਲਬ੍ਧਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੀਤੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਭੂਤਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਤ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੀ ਜੋ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ।
ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕੇਤਿ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇਯਮਯੋਨਿਜਾ। ਭੂਤਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਧਮਾਨਾਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ।
ਵਰਯਾਮਾਸੁਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਤੇषਾਂ ਵਰਯਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਰਾਜੇ ਆਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਣ ਲਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਣ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕੇਤਿ ਭਗਵਨ੍ ਨ ਦਦਾਮਿ ਸੁਤਾਮਹਮ੍। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਤਯਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਿਰਫ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ,
ਮਿਥਿਲਾਮਪ੍ਯੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਵਸ੍ਤਦਾ। ਤੇषਾਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਰੁਪਾਹृਤਮ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਗ੍ਰਹਣੇ ਤਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ੍ਤੋਲਨੇऽਪਿ ਵਾ। ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵੀਰ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਚੁੱਕਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਘੱਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨृਪਤਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਤਪੋਧਨ। ਤਤਃ ਪਰਮਕੋਪੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ,
ਅਰੁਨ੍ਧਨ੍ ਮਿਥਿਲਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰ੍ਯਸਂਦੇਹਮਾਗਤਾਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਧੂਤਂ ਮੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨृਪਪੁਂਗਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ।
ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੀਡਯਨ੍ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਧਨਾਨਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਪਸਾਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਦਦੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰਂਗਬਲਂ ਸੁਰਾਃ। ਤਤੋ ਭਗ੍ਨਾ ਨृਪਤਯੋ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਯਯੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਜੇ ਹਰਾਏ ਗਏ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਵੀਰ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਸਂਦਿਗ੍ਧਾਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ। ਤਦੇਤਨ੍ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਨੁਃ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਰਾਮਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਰੋਪਣਂ ਮੁਨੇ। ਸੁਤਾਮਯੋਨਿਜਾਂ ਸੀਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰਹਮ੍
ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਜਨਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਧਨੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਰਾਮਾਯ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਜਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾਓ।'
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਕਃ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਧਨੁਰਾਨੀਯਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਹ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਜਨਕੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾਃ ਸਚਿਵਾਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਪੁਰਮ੍। ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਨਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਨृਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਵ੍ਯਾਯਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਮਞ੍ਜੂषਾਮष੍ਟਚਕ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਸਮੂਹੁਸ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਆਦਮੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਪੇਟਾ ਹਿਲਾ ਸਕੇ।
ਤਾਮਾਦਾਯ ਸੁਮਞ੍ਜੂषਾਮਾਯਸੀਂ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਧਨੁਃ। ਸੁਰੋਪਮਂ ਤੇ ਜਨਕਮੂਚੁਰ੍ਨृਪਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪੇਟੀ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਜਨਕ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੂਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਮਿਥਿਲਾਧਿਪ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋ।'