ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਰੀਦ੍ਯੁਤਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਿਨ੍ਦੁਪਦ੍ਮਦਿਵਾਕਰੈਃ। ਕਿਰੀਟਕੂਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਚਾਨਣ, ਕਮਲ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਕਟ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ—
ਮਦਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪਾਨਭੂਮਿषੁ। ਵਿਵਿਧਸ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਚਾਰੁ ਵਲ੍ਗੁਸ੍ਮਿਤਕਥਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ—
ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਤਵੈਵਂ ਹਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਮਸਾਯਕਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਰਕ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰਵਿਸ੍ਰਵੈਃ
ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ, ਅੱਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਲਾਲ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮੇਦੋਮਸ੍ਤਿष੍ਕਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਰੇਣੁਭਿਃ। ਹਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਸ਼ਾ ਵੈਧਵ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ, ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁਖ ਲਿਆਈ।
ਯਾ ਮਯਾऽऽਸੀਨ੍ਨ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਾ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਮਨ੍ਦਯਾ। ਪਿਤਾ ਦਾਨਵਰਾਜੋ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਮੂਰਖ, ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਰ੍ਜੇਤਾ ਇਤ੍ਯਹਂ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦृਪ੍ਤਾਰਿਮਥਨਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਬਲਪੌਰੁषਾਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਕਠੋਰ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਅਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਯਾ ਨਾਥਾ ਮਮੇਤ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ। ਤੇषਾਮੇਵਂਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।
ਕਥਂ ਭਯਮਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਂ ਮਾਨੁषਾਦਿਦਮਾਗਤਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨੀਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼ੈਲੋਪਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਆਇਆ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ।
ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍। ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਹਾਰੇष੍ਵਧਿਕਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮਿषੁ
ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਬ੍ਰੈਸਲੈਟ, ਵੈਦੂਰਯ ਮਣੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ।
ਭਾਤ੍ਯਾਭਰਣਭਾਭਿਰ੍ਯਦ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨੈਕਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਸ਼੍ਵਾਵਿਧਃ ਸ਼ਲਲੈਰ੍ਯਦ੍ਵਦ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਲਗ੍ਨੈਰ੍ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਫਾੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਪਿਤੈਰ੍ਮਰ੍ਮਸੁ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਛਿਨ੍ਨਸ੍ਨਾਯੁਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵੈ ਰੁਧਿਰਚ੍ਛਵਿ
ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ, ਸਨਾਯੀਆਂ ਤੇ ਜੋੜ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਨ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਕੀਰ੍ਣ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਹਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵੇਦਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਕਥਂ ਹਤਃ
ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿੱਖਰਿਆ; ਹਾਏ, ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੱਚ, ਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੋਰਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਸੁਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਦਂ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਮੌਤ ਲਈ ਵੀ ਮੌਤ ਸੀ—ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਡਰ।
ਜੇਤਾਰਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹੀਤਾਰਮਾਵਿष੍ਕृਤਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਲੋਕਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤਾਰਂ ਚ ਸਾਧੁਭੂਤਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਓਜਸਾ ਦृਪ੍ਤਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਰਿਪੁਸਂਨਿਧੌ
ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯੂਥਭृਤ੍ਯਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਤੁ ਨਿਗ੍ਰਹੀਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਨੈਕਯਜ੍ਞਵਿਲੋਪ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਭੇਤ੍ਤਾਰਂ ਮਾਯਾਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਾਹਵੇ। ਦੇਵਾਸੁਰਨृਕਨ੍ਯਾਨਾਮਾਹਰ੍ਤਾਰਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੋਕਦਾਤਾਰਂ ਨੇਤਾਰਂ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ। ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਲੰਕਾ ਟਾਪੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾਮਭੋਗਾਨਾਂ ਦਾਤਾਰਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਐਸਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤੀ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਮਿ ਯਾ ਦੇਹਮਿਮਂ ਧਾਰਯਾਮਿ ਹਤਪ੍ਰਿਯਾ। ਸ਼ਯਨੇषੁ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਝੱਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਖਟਿਆਂ ਤੇ ਸੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਇਹ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋऽਸਿ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰੇਣੁਗੁਣ੍ਠਿਤਃ। ਯਦਾ ਮੇ ਤਨਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਧਿ
ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈਂ? ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤਾ ਤੀਵ੍ਰਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਾਤਿਤਾ। ਸਾਹਂ ਬਨ੍ਧੁਜਨੈਰ੍ਹੀਨਾ ਹੀਨਾ ਨਾਥੇਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਥੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹਟ ਗਈ ਹਾਂ।
ਵਿਹੀਨਾ ਕਾਮਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਿष੍ਯੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਦੀਰ੍ਘਮਧ੍ਵਾਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਦ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਅੱਜ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਤੇ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲ ਪਈ ਹਾਂ।
ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਨ ਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ। ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯੇਹ ਕृਪਣਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਦੀਨਾਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਮਨ੍ਦਾਂ ਕਿਂ ਚ ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਖਲ੍ਵਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਮਿਹਾਨਵਗੁਣ੍ਠਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਖੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਨਿਰ੍ਗਤਾਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵਾਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਸ਼੍ਯੇष੍ਟਦਾਰ ਦਾਰਾਂਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟਲਜ੍ਜਾਵਗੁਣ੍ਠਨਾਨ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਪੈਦਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ; ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਲਜਾ ਤੇ ਘੂੰਘਟ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਬਹਿਰ੍ਨਿष੍ਪਤਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਕੁਪ੍ਯਸਿ। ਅਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸਹਾਯਸ੍ਤੇऽਨਾਥੋ ਲਾਲਪ੍ਯਤੇ ਜਨਃ
ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਤੇਰਾ ਖੇਡ-ਸਾਥੀ ਹੁਣ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਨਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਸਿ ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਬਹੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਵਾ ਰਾਜਨ੍ ਕृਤਾ ਨੈਕਾਃ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ; ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਰਕੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।