ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪੁਰਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਮਰਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤਦ੍ ਵੈਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰੇਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਯਦੈਵ ਹਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੈਰ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਨ ਮਾਨੁषਃ। ਯਦੈਵ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਜਦ ਖਰਾ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗਿਆ,
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦੈਵ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵੇਣੇਤਿ ਯਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਘਬਰਾਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਾਗਤਾ। ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਭਿਕਾਮੋऽਸਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ। ਤੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ। ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਜੋ ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੀਤਾਂ ਧਰ੍षਯਤਾ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਕृਤਮ੍। ਵਸੁਧਾਯਾ ਹਿ ਵਸੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਂ ਭਰ੍ਤृਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਮਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਸ੍ਵਦੂषਣਮ੍
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਚੈਵ ਕਾਮਂ ਮੈਥਿਲੀਸਂਗਮੇ ਕृਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਨੂਨਂ ਦਗ੍ਧੋऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਥਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਦੈਵ ਯਨ੍ਨ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਯਂਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍। ਦੇਵਾ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਸੜਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਸਨ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਲਭਤੇ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਭਰ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਭਕृਚ੍ਛੁਭਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਪਾਪਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਿਭੀषਣਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਪਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸੁਖ ਪਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਮਾੜਾ ਭੋਗਿਆ।
ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣਾਭ੍ਯਧਿਕਾਸ੍ਤਤਃ। ਅਨਙ੍ਗਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕੁਲੇਨ ਨ ਰੂਪੇਣ ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਮੈਥਿਲੀ। ਮਯਾਧਿਕਾ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਵਾ ਤਤ੍ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ
ਕੁਲ, ਰੂਪ ਜਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਿਚ ਮੈਥਿਲੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ; ਪਰ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਰਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਤਵ ਤਦ੍ਵਦਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੈਥਿਲੀਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੌਤ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ।
ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਜੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਰਾਦੁਪਾਹृਤਃ। ਮੈਥਿਲੀ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵਿਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਮੌਤ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ; ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਗੀ।
ਅਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਘੋਰੇ ਪਤਿਤਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਕੈਲਾਸੇ ਮਨ੍ਦਰੇ ਮੇਰੌ ਤਥਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਪਰ ਮੈਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੈਲਾਸ, ਮੰਦਰ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਯਾ ਯਾਮ੍ਯਤੁਲਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਵਿਹਾਜ਼ੀ ਰਥ ਵਿਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰਾ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਕਾਮਭੋਗੇਭ੍ਯਃ ਸਾਸ੍ਮਿ ਵੀਰ ਵਧਾਤ੍ ਤਵ
ਕਈ ਦੇਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਗਈ।
ਸੈਵਾਨ੍ਯੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਧਿਗ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਞ੍ਚਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਤ੍ਵਕ੍ਸਮੁਨ੍ਨਸਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚਲਾਇਤ ਦੌਲਤ ਤੇ ਲਾਨਤ! ਹਾਏ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਨਰਮ, ਸੋਹਣਾ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ—
ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਰੀਦ੍ਯੁਤਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਿਨ੍ਦੁਪਦ੍ਮਦਿਵਾਕਰੈਃ। ਕਿਰੀਟਕੂਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਚਾਨਣ, ਕਮਲ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਕਟ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ—
ਮਦਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪਾਨਭੂਮਿषੁ। ਵਿਵਿਧਸ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਚਾਰੁ ਵਲ੍ਗੁਸ੍ਮਿਤਕਥਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ—
ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਤਵੈਵਂ ਹਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਮਸਾਯਕਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਰਕ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰਵਿਸ੍ਰਵੈਃ
ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ, ਅੱਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਲਾਲ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮੇਦੋਮਸ੍ਤਿष੍ਕਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਰੇਣੁਭਿਃ। ਹਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਸ਼ਾ ਵੈਧਵ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ, ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁਖ ਲਿਆਈ।
ਯਾ ਮਯਾऽऽਸੀਨ੍ਨ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਾ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਮਨ੍ਦਯਾ। ਪਿਤਾ ਦਾਨਵਰਾਜੋ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਮੂਰਖ, ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਰ੍ਜੇਤਾ ਇਤ੍ਯਹਂ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦृਪ੍ਤਾਰਿਮਥਨਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਬਲਪੌਰੁषਾਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਕਠੋਰ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਅਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਯਾ ਨਾਥਾ ਮਮੇਤ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ। ਤੇषਾਮੇਵਂਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।
ਕਥਂ ਭਯਮਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਂ ਮਾਨੁषਾਦਿਦਮਾਗਤਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨੀਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼ੈਲੋਪਮਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਆਇਆ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ।
ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍। ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਹਾਰੇष੍ਵਧਿਕਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮਿषੁ
ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਬ੍ਰੈਸਲੈਟ, ਵੈਦੂਰਯ ਮਣੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ।
ਭਾਤ੍ਯਾਭਰਣਭਾਭਿਰ੍ਯਦ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨੈਕਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।