ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਿਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਕਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਵਨਗੋਚਰਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਾਨੁषਾਣਾਮਵਿषਯੇ ਚਰਤਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਵ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਟਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਚੈਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਮਿ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪੇਤਸ੍ਯ ਤਵ ਤੇਨਾਭਿਮਰ੍षਣਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ। ਮਾਯਾਂ ਤਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਧਾਯਾਪ੍ਰਤਿਤਰ੍ਕਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਪ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਮਝੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਅਥਵਾ ਵਾਸਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਿਤੋऽਸਿ ਮਹਾਬਲ। ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ?
ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇष ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨੋ ਮਹਤਃ ਪਰਮੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਮਸਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਹ ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਜਯ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਃ। ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਨ-ਧਾਨੀ, ਅਜਿੱਤ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾਨਰਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤੈਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪੁਰਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਮਰਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤਦ੍ ਵੈਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰੇਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਯਦੈਵ ਹਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੈਰ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਨ ਮਾਨੁषਃ। ਯਦੈਵ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਜਦ ਖਰਾ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗਿਆ,
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦੈਵ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵੇਣੇਤਿ ਯਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਘਬਰਾਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਾਗਤਾ। ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਭਿਕਾਮੋऽਸਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ। ਤੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ। ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਜੋ ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੀਤਾਂ ਧਰ੍षਯਤਾ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਕृਤਮ੍। ਵਸੁਧਾਯਾ ਹਿ ਵਸੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਂ ਭਰ੍ਤृਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਮਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਸ੍ਵਦੂषਣਮ੍
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਚੈਵ ਕਾਮਂ ਮੈਥਿਲੀਸਂਗਮੇ ਕृਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਨੂਨਂ ਦਗ੍ਧੋऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਥਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਦੈਵ ਯਨ੍ਨ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਯਂਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍। ਦੇਵਾ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਸੜਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਸਨ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਲਭਤੇ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਭਰ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਭਕृਚ੍ਛੁਭਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਪਾਪਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਿਭੀषਣਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਪਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸੁਖ ਪਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਮਾੜਾ ਭੋਗਿਆ।
ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣਾਭ੍ਯਧਿਕਾਸ੍ਤਤਃ। ਅਨਙ੍ਗਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕੁਲੇਨ ਨ ਰੂਪੇਣ ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਮੈਥਿਲੀ। ਮਯਾਧਿਕਾ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਵਾ ਤਤ੍ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ
ਕੁਲ, ਰੂਪ ਜਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਿਚ ਮੈਥਿਲੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ; ਪਰ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਰਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਤਵ ਤਦ੍ਵਦਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੈਥਿਲੀਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੌਤ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ।
ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਜੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਰਾਦੁਪਾਹृਤਃ। ਮੈਥਿਲੀ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵਿਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਮੌਤ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ; ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਗੀ।
ਅਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਘੋਰੇ ਪਤਿਤਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਕੈਲਾਸੇ ਮਨ੍ਦਰੇ ਮੇਰੌ ਤਥਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਪਰ ਮੈਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੈਲਾਸ, ਮੰਦਰ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਯਾ ਯਾਮ੍ਯਤੁਲਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਵਿਹਾਜ਼ੀ ਰਥ ਵਿਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰਾ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਕਾਮਭੋਗੇਭ੍ਯਃ ਸਾਸ੍ਮਿ ਵੀਰ ਵਧਾਤ੍ ਤਵ
ਕਈ ਦੇਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਤੋਂ ਵੰਡੀ ਗਈ।
ਸੈਵਾਨ੍ਯੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਧਿਗ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਞ੍ਚਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਤ੍ਵਕ੍ਸਮੁਨ੍ਨਸਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚਲਾਇਤ ਦੌਲਤ ਤੇ ਲਾਨਤ! ਹਾਏ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਨਰਮ, ਸੋਹਣਾ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ—