ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਰ੍ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਸੀਤਾਂ ਸਂਰੁਨ੍ਧਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਯਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਇਕਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਕਾਮਕਾਰਃ ਕਾਮਂ ਵਾ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵ। ਦੈਵਂ ਚੇष੍ਟਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਦੈਵੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਤੇ ਰਣੇ। ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੈਵਯੋਗਾਦੁਪਾਗਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨੈਵਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਕਾਮੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਨ ਚਾਜ੍ਞਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਦੈਵਗਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਨਾਹ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਹੁਕਮ ਨਾਲ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ, ਜਦ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਲ ਪਈ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਸਕਦੀ।
ਵਿਲੇਪੁਰੇਵਂ ਦੀਨਾਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਯੋषਿਤਃ। ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤੀ, ਰੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕੁਲਹਣੀਆਂ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਪਮਾਨਾਨਾਂ ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋषਿਤਾਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਤ੍ਨੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ। ਪਤਿਂ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਣਾ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਦਸਸੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਉਥੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਰੋਈ।
ਨਨੁ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਰਸ੍ਯਤ੍ਯਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਨਨੁ ਨਾਮ ਤਵੋਦ੍ਵੇਗਾਚ੍ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਗਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਿਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਕਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਵਨਗੋਚਰਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਾਨੁषਾਣਾਮਵਿषਯੇ ਚਰਤਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਵ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਟਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਚੈਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਮਿ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪੇਤਸ੍ਯ ਤਵ ਤੇਨਾਭਿਮਰ੍षਣਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ। ਮਾਯਾਂ ਤਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਧਾਯਾਪ੍ਰਤਿਤਰ੍ਕਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਪ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਮਝੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਅਥਵਾ ਵਾਸਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਿਤੋऽਸਿ ਮਹਾਬਲ। ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ?
ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇष ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨੋ ਮਹਤਃ ਪਰਮੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਮਸਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਹ ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਜਯ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਃ। ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਨ-ਧਾਨੀ, ਅਜਿੱਤ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾਨਰਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤੈਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪੁਰਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਮਰਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤਦ੍ ਵੈਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰੇਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਯਦੈਵ ਹਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੈਰ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਖਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਨ ਮਾਨੁषਃ। ਯਦੈਵ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਜਦ ਖਰਾ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗਿਆ,
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦੈਵ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵੇਣੇਤਿ ਯਨ੍ਮਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਘਬਰਾਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਾਗਤਾ। ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਭਿਕਾਮੋऽਸਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ। ਤੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ। ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਜੋ ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੀਤਾਂ ਧਰ੍षਯਤਾ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਕृਤਮ੍। ਵਸੁਧਾਯਾ ਹਿ ਵਸੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਂ ਭਰ੍ਤृਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਮਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਸ੍ਵਦੂषਣਮ੍
ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਚੈਵ ਕਾਮਂ ਮੈਥਿਲੀਸਂਗਮੇ ਕृਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਨੂਨਂ ਦਗ੍ਧੋऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਥਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਦੈਵ ਯਨ੍ਨ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਯਂਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍। ਦੇਵਾ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਸੜਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਸਨ।