ਯੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤੋ ਯਮਃ। ਯੇਨ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਭਯਂ ਯੇਨ ਰਣੇ ਦਤ੍ਤਂ ਸੋऽਯਂ ਸ਼ੇਤੇ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪਾਇਆ—ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਪਨ੍ਨਗੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਵਾ ਤਥਾ। ਭਯਂ ਯੋ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਮਾਨੁषਾਦ੍ ਭਯਮ੍
ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਜਗਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰਿਆ—ਉਹ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਹਤਃ ਸੋऽਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੇਤੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਦਾਤਿਨਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਅਵਧਯ ਸੀ—ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਪਾਹੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਾਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਸੋऽਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਲਮ੍ਭਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ—ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲੇਪੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਅਸ਼ृਣ੍ਵਤਾ ਤੁ ਸੁਹृਦਾਂ ਸਤਤਂ ਹਿਤਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਮਰਣਾਯਾਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਏਤਾਃ ਸਮਮਿਦਾਨੀਂ ਤੇ ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੀਤਾ ਮੌਤ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਢਹਿ ਗਏ।
ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਪਿ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਦृष੍ਟਂ ਪਰੁषਿਤੋ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾऽऽਤ੍ਮਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਭਾਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਮਝਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਚਾਹੀ।
ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੀਤਾ ਰਾਮਾਯ ਮੈਥਿਲੀ। ਨ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਮਿਦਂ ਮੂਲਹਰਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਜੜ੍ਹੋਂ ਉਖਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਉਂਦਾ।
ਵृਤ੍ਤਕਾਮੋ ਭਵੇਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮੋ ਮਿਤ੍ਰਕੁਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਵਯਂ ਚਾਵਿਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਕਾਮਾ ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਮ ਸਾਡਾ ਮਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਰ੍ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਸੀਤਾਂ ਸਂਰੁਨ੍ਧਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਯਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਇਕਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਕਾਮਕਾਰਃ ਕਾਮਂ ਵਾ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵ। ਦੈਵਂ ਚੇष੍ਟਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਦੈਵੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਤੇ ਰਣੇ। ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੈਵਯੋਗਾਦੁਪਾਗਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨੈਵਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਕਾਮੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਨ ਚਾਜ੍ਞਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਦੈਵਗਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਨਾਹ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਹੁਕਮ ਨਾਲ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ, ਜਦ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਲ ਪਈ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਸਕਦੀ।
ਵਿਲੇਪੁਰੇਵਂ ਦੀਨਾਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਯੋषਿਤਃ। ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤੀ, ਰੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕੁਲਹਣੀਆਂ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਪਮਾਨਾਨਾਂ ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋषਿਤਾਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਤ੍ਨੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ। ਪਤਿਂ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਣਾ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਦਸਸੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਉਥੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਰੋਈ।
ਨਨੁ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਰਸ੍ਯਤ੍ਯਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਨਨੁ ਨਾਮ ਤਵੋਦ੍ਵੇਗਾਚ੍ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਗਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਿਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਕਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਵਨਗੋਚਰਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਾਨੁषਾਣਾਮਵਿषਯੇ ਚਰਤਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਵ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਟਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਚੈਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਮਿ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪੇਤਸ੍ਯ ਤਵ ਤੇਨਾਭਿਮਰ੍षਣਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ। ਮਾਯਾਂ ਤਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਧਾਯਾਪ੍ਰਤਿਤਰ੍ਕਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਪ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਮਝੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਅਥਵਾ ਵਾਸਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍षਿਤੋऽਸਿ ਮਹਾਬਲ। ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ?
ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇष ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨੋ ਮਹਤਃ ਪਰਮੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਮਸਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਹ ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਜਯ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਃ। ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਨ-ਧਾਨੀ, ਅਜਿੱਤ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਾਨਰਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤੈਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।