ਇਯਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਸਂਦਿष੍ਟਾ ਗਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸਮ੍ਮਤਾ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹ ਰਾਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਯੋਧਾ ਦੁਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤਦੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਜ੍ਵਰਃ। ਯਦਿਹਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪ੍ਯਂ ਤਦਨੁਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਸ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚੋ।
ਤਮੁਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਹਿਤਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਬੋਲਿਆ।
ਯੋऽਯਂ ਵਿਮਰ੍ਦੇष੍ਵਵਿਭਗ੍ਨਪੂਰ੍ਵਃ ਸੁਰੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰਪਿ ਵਾਸਵੇਨ। ਭਵਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਵਿਭਗ੍ਨੋ ਵੇਲਾਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਯਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਃ
ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵਨੀਪਕੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭੋਗਾ ਨਿਭृਤਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਃ। ਧਨਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਵੈਰਾਣ੍ਯਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਯਾਪਿਤਾਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ; ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਸੌਂਪਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਿਭਾਇਆ।
ਏषੋऽਹਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਤਗਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਸ਼ੂਰਃ। ਏਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੇਤਗਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕਰੁਣੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮ੍ਬੋਧਿਤਃ ਸਾਧੁ ਵਿਭੀषਣੇਨ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀਯਮਾਧਾਨਮਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰੀਤਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਨਿ ਵੈਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਯਥਾ ਤਵ
ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੈਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰੀਤ ਕਰੀ ਜਾਵੇ; ਮੇਰੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਾਂਗ।
thumb|ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸੌ ਦਸਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਰਾਵਣਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਵੇष੍ਟਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਾਂਸੁषੁ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਹਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਲੁੱਟਦੀਆਂ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਗਈਆਂ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਯੋਧਨਂ ਘੋਰਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਤਂ ਪਤਿਮ੍
ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ।
ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਾਦਿਨ੍ਯੋ ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪਰਿਪੇਤੁਃ ਕਬਨ੍ਧਾਙ੍ਕਾਂ ਮਹੀਂ ਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
‘ਆਰਯਪੁਤ!’ ਤੇ ‘ਹਾ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ!’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾ ਬਾष੍ਪਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਕਰਿਣ੍ਯ ਇਵ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣ੍ਵੋ ਹਤਯੂਥਪਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਹਾਰੀਆਂ, ਹਾਏ ਹਾਏ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਃ ਪਤਿਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਣਪਾਂਸੁषੁ। ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵਨਲਤਾ ਇਵ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਟ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਣ।
ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕਾਚਿਦੇਨਂ ਰੁਰੋਦ ਹ। ਚਰਣੌ ਕਾਚਿਦਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਕਾਚਿਤ੍ ਕਣ੍ਠੇऽਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਲ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਭੁਜੌ ਕਾਚਿਦ੍ ਭੂਮੌ ਸੁਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਹਤਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਚਿਨ੍ਮੋਹਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁੱਟਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਰਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਚਿਦਙ੍ਕੇ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਮੁਖਮੀਕ੍ਸ਼ਤੀ। ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤੀ ਮੁਖਂ ਬਾष੍ਪੈਸ੍ਤੁषਾਰੈਰਿਵ ਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੀਆਂ ਰੋਈ, ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸ਼ਾਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦੇਵੇ।
ਏਵਮਾਰ੍ਤਾਃ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਨਿਹਤਂ ਭੁਵਿ। ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਬਹੁਧਾ ਸ਼ੋਕਾਦ੍ ਭੂਯਸ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੋਇਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤੋ ਯਮਃ। ਯੇਨ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਭਯਂ ਯੇਨ ਰਣੇ ਦਤ੍ਤਂ ਸੋऽਯਂ ਸ਼ੇਤੇ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪਾਇਆ—ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਪਨ੍ਨਗੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਵਾ ਤਥਾ। ਭਯਂ ਯੋ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਮਾਨੁषਾਦ੍ ਭਯਮ੍
ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਜਗਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰਿਆ—ਉਹ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਹਤਃ ਸੋऽਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੇਤੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਦਾਤਿਨਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਅਵਧਯ ਸੀ—ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਪਾਹੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਾਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਸੋऽਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਲਮ੍ਭਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ—ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲੇਪੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਅਸ਼ृਣ੍ਵਤਾ ਤੁ ਸੁਹृਦਾਂ ਸਤਤਂ ਹਿਤਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਮਰਣਾਯਾਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਏਤਾਃ ਸਮਮਿਦਾਨੀਂ ਤੇ ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੀਤਾ ਮੌਤ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਢਹਿ ਗਏ।
ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਪਿ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਦृष੍ਟਂ ਪਰੁषਿਤੋ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾऽऽਤ੍ਮਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਭਾਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਮਝਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਚਾਹੀ।
ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੀਤਾ ਰਾਮਾਯ ਮੈਥਿਲੀ। ਨ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਮਿਦਂ ਮੂਲਹਰਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਜੜ੍ਹੋਂ ਉਖਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਉਂਦਾ।
ਵृਤ੍ਤਕਾਮੋ ਭਵੇਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮੋ ਮਿਤ੍ਰਕੁਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਵਯਂ ਚਾਵਿਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਕਾਮਾ ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਮ ਸਾਡਾ ਮਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ।