ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮਹਾਤੇਜੋ ਰਾਮੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਦਸ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ
'ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਤੇ ਸਭਾ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਕਈ ਗੁਣ ਸੁਣੇ।'
ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਤਪਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਚ ਤੇ ਬਲਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਾ ਗੁਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਜ
'ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਣਮੁੱਲ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਤृਪ੍ਤਿਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਾਨਾਂ ਕਥਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਭੋ। ਕਰ੍ਮਕਾਲੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲਮ੍ਬਤੇ ਰਵਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
'ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰੁਚੀ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਲੀਕ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਮਹਾਤੇਜੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਪੁਨਃ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਜਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਣਾ। ਹੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਜਨਕਂ ਪ੍ਰੀਤਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਜਨਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵੈਦੇਹੋ ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਃ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦੇਹ ਨੇ, ਜੋ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸ੍ਵਵਾਸਮਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਜੁਹਾਵ ਸਰਾਘਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਰਾਘਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਰਾਘਵੌ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵਾਨਘ। ਭਵਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਮਾਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
'ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼? ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਨਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਦ ਜਨਕ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੇਮੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੌ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਯੋਧੇ ਹਨ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਏਤਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕृਤਕਾਮੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਨਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਯਦਰ੍ਥਮਿਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਦੇਵਰਾਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਿਮੇਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨ੍ਯਾਸੋऽਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੇਵਰਾਤ, ਜੋ ਨਿਮੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਮਾਨਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਧ੍ਵਂਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਰੋषਾਤ੍ ਸਲੀਲਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਗਾਰ੍ਥਿਨੋ ਭਾਗਂ ਨਾਕਲ੍ਪਯਤ ਮੇ ਸੁਰਾਃ। ਵਰਾਂਗਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਧਨੁषਾ ਸ਼ਾਤਯਾਮਿ ਵਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮੰਗਦੇ ਹੋ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵੈ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ ਭਵਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਦੇਤਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਂ ਤਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵਜੇ ਵਿਭੌ। ਅਥ ਮੇ ਕृषਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਲਾਂਗਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅਮਾਨਤ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਧਯਤਾ ਲਬ੍ਧਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੀਤੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਭੂਤਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਤ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੀ ਜੋ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ।
ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕੇਤਿ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇਯਮਯੋਨਿਜਾ। ਭੂਤਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਧਮਾਨਾਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ।
ਵਰਯਾਮਾਸੁਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਤੇषਾਂ ਵਰਯਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਰਾਜੇ ਆਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਣ ਲਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਣ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕੇਤਿ ਭਗਵਨ੍ ਨ ਦਦਾਮਿ ਸੁਤਾਮਹਮ੍। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਤਯਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਿਰਫ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ,
ਮਿਥਿਲਾਮਪ੍ਯੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਵਸ੍ਤਦਾ। ਤੇषਾਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਰੁਪਾਹृਤਮ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਗ੍ਰਹਣੇ ਤਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ੍ਤੋਲਨੇऽਪਿ ਵਾ। ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵੀਰ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਚੁੱਕਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਘੱਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨृਪਤਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਤਪੋਧਨ। ਤਤਃ ਪਰਮਕੋਪੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ,
ਅਰੁਨ੍ਧਨ੍ ਮਿਥਿਲਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰ੍ਯਸਂਦੇਹਮਾਗਤਾਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਧੂਤਂ ਮੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨृਪਪੁਂਗਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ।
ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੀਡਯਨ੍ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।