ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਤਲੇਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵੋਰਗਮ੍
ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ ਬਾਣਮਮੋਘਂ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਾਤ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸਾ। ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਰਪਤੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਵਾਜੇषੁ ਪਵਨਃ ਫਲੇ ਪਾਵਕਭਾਸ੍ਕਰੌ। ਸ਼ਰੀਰਮਾਕਾਸ਼ਮਯਂ ਗੌਰਵੇ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰੌ
ਇਸ ਦੀ ਡੰਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਸੁਪੁਙ੍ਖਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕृਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਹੈ।
ਸਧੂਮਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਭੇਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼।
ਦ੍ਵਾਰਾਣਾਂ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਚ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚਾਪਿ ਭੇਦਨਮ੍। ਨਾਨਾਰੁਧਿਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਮੇਦੋਦਿਗ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਤੀਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਾਨਾਸਮਿਤਿਦਾਰੁਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਭੀਮਂ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ।
ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਬਕਾਨਾਂ ਚ ਗੋਮਾਯੁਗਣਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਮਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੀਰ ਕਾਂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਬਕ, ਗੋਮਾਯ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਵਸਾਦਨਮ੍। ਵਾਜਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਜੈਸ਼੍ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਨੰਦਨ ਵਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਤ੍ਤਮੇषੁਂ ਲੋਕਾਨਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਹਰਣਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਕਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਮਹੇषੁਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਵੇਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਦਧੇ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਧੀਯਮਾਨੇ ਤੁ ਰਾਘਵੇਣ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੇ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਸ ਰਾਵਣਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਮਾਰਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਵਜ੍ਰ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਜ੍ਰਿਬਾਹੁਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ। ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਚਾਵਾਰ੍ਯੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਰਾਵਣੋਰਸਿ
ਉਹ ਤੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਪਰਃ। ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੰਦਬੁਧੀ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਃ ਸ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਸ਼ਰਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਕਤ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੋ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਕृਤਚ੍ਛਵਿਃ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਨਿਭृਤਵਤ੍ ਸ ਤੂਣੀਂ ਪੁਨਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਸਦੀ ਸਤਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਤ੍ ਸਸਾਯਕਮ੍। ਨਿਪਪਾਤ ਸਹ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਤਾਸੁਰ੍ਭੀਮਵੇਗਸ੍ਤੁ ਨੈਰ੍ऋਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ ਭੂਮੌ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਹਤਨਾਥਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀ, ਹੁਣ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਆਗੂ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਾ ਦ੍ਰੁਮਯੋਧਿਨਃ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਵਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਅਰ੍ਦਿਤਾ ਵਾਨਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਪਤਨ੍ ਭਯਾਤ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਰਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਕਰੁਣੈਰ੍ਬਾष੍ਪਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਮੁਖੈਃ
ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਮਦਦ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਵਦਨ੍ਤੋ ਰਾਘਵਜਯਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਵਧਮ੍
ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵ੍ਯਨਦਤ੍ ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਸੁਖੋ ਵਵੌ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਨਿਪਪਾਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ਤਦਾ ਭੁਵਿ। ਕਿਰਨ੍ਤੀ ਰਾਘਵਰਥਂ ਦੁਰਾਵਾਪਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਰਾਘਵਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਗਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਗਗ੍ਰ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਨ੍ ਹਰ੍षੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਰਣੈਃ ਸਹ। ਰਾਵਣੇ ਨਿਹਤੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਕਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਙ੍ਗਦਂ ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਚਕਾਰ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਰ੍ਵਿਮਲਂ ਨਭੋऽਭਵਤ੍। ਮਹੀ ਚਕਮ੍ਪੇ ਨ ਚ ਮਾਰੁਤੋ ਵਵੌ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਰਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਅਕਾਸ਼ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਪਣ ਛੱਡ ਗਈ, ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਵਹੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।