ਤ ਇਮੇ ਸਾਯਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਤ੍ਯਯਿਕਾ ਮਮ। ਕਿਂ ਨੁ ਤਤ੍ ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਰਾਵਣੇ ਮਨ੍ਦਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਸਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਸ਼੍ਚਾਸੀਦਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਘਵੋ ਰਾਵਣੋਰਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥਸ੍ਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗਦਾਮੁਸਲਵਰ੍षੇਣ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਦਯਦ੍ ਰਣੇ
ਰਾਵਣ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਭੂਮੌ ਚ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਰਾਤ ਭਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੈਵ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨ ਦਿਵਸਂ ਨ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਰਾਮਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਇੱਕ ਪਲ, ਨਾ ਇੱਕ ਛਿਨ ਵੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਿਆ।
ਦਸ਼ਰਥਸੁਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਸ੍ਤਯੋ- ਰ੍ਜਯਮਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇ ਸ ਰਾਘਵਸ੍ਯ। ਸੁਰਵਰਰਥਸਾਰਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਣਰਤਰਾਮਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ੁ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
thumb|ਅष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਤਲੀ ਰਾਘਵਂ ਤਦਾ। ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਕਿਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਮੇਨਮਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਵੀਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਵਿਸृਜਾਸ੍ਮੈ ਵਧਾਯ ਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲਃ ਕਥਿਤੋ ਯਃ ਸੁਰੈਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਤਲੇਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵੋਰਗਮ੍
ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ ਬਾਣਮਮੋਘਂ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਾਤ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸਾ। ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਰਪਤੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਵਾਜੇषੁ ਪਵਨਃ ਫਲੇ ਪਾਵਕਭਾਸ੍ਕਰੌ। ਸ਼ਰੀਰਮਾਕਾਸ਼ਮਯਂ ਗੌਰਵੇ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰੌ
ਇਸ ਦੀ ਡੰਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਸੁਪੁਙ੍ਖਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕृਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਹੈ।
ਸਧੂਮਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਭੇਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼।
ਦ੍ਵਾਰਾਣਾਂ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਚ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚਾਪਿ ਭੇਦਨਮ੍। ਨਾਨਾਰੁਧਿਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਮੇਦੋਦਿਗ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਤੀਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੂਨ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਾਨਾਸਮਿਤਿਦਾਰੁਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਭੀਮਂ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ।
ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਬਕਾਨਾਂ ਚ ਗੋਮਾਯੁਗਣਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਮਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੀਰ ਕਾਂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਬਕ, ਗੋਮਾਯ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਵਸਾਦਨਮ੍। ਵਾਜਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਜੈਸ਼੍ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਨੰਦਨ ਵਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਤ੍ਤਮੇषੁਂ ਲੋਕਾਨਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਹਰਣਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਕਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਮਹੇषੁਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਵੇਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਦਧੇ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਧੀਯਮਾਨੇ ਤੁ ਰਾਘਵੇਣ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੇ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਸ ਰਾਵਣਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਮਾਰਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਵਜ੍ਰ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਜ੍ਰਿਬਾਹੁਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ। ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਚਾਵਾਰ੍ਯੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਰਾਵਣੋਰਸਿ
ਉਹ ਤੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਪਰਃ। ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੰਦਬੁਧੀ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਃ ਸ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਸ਼ਰਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਕਤ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੋ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਕृਤਚ੍ਛਵਿਃ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਨਿਭृਤਵਤ੍ ਸ ਤੂਣੀਂ ਪੁਨਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਸਦੀ ਸਤਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਤ੍ ਸਸਾਯਕਮ੍। ਨਿਪਪਾਤ ਸਹ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਤਾਸੁਰ੍ਭੀਮਵੇਗਸ੍ਤੁ ਨੈਰ੍ऋਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ ਭੂਮੌ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।