ਰਾਵਣਧ੍ਵਜਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਮਹਾਸਰ੍ਪਮਿਵਾਸਹ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ।
ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕੇਤੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ ਮਹੀਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਨਿਕृਤ੍ਤੋऽਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਰਾਵਣਸ੍ਯਨ੍ਦਨਧ੍ਵਜਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯੋਨ੍ਮਥਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਆਪਣੀ ਝੰਡੀ ਉਜਾੜੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ—
ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਦਮਰ੍षਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ। ਸ ਰੋषਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਹ
—ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਸਹਿਣਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਵਣਃ। ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਹਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਖਲਨ੍ਨਾਪਿ ਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ ਨਾ ਡਗਮਗਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ।
ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਾਃ ਪਦ੍ਮਨਾਲੈਰਿਵਾਹਤਾਃ। ਤੇषਾਮਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਨਿਰੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਡਰਤਾ ਵੇਖੀ—
ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ
—ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਮੋਸਲੇ ਵੀ ਸੁੱਟੇ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਮੇਤਤ੍ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਮਪਾਤਯਤ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਬਾਣਾਨਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਹृਦਯੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਵੀ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤੁਮੁਲਂ ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪ੍ਰਤਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਦ੍ ਵਰ੍षਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨੈਕਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਘਵਰਥਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਾਨਰੇ ਬਲੇ। ਸਾਯਕੈਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸੁਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਃਸਙ੍ਗੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਂਦਧੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸ ਮੁਮੋਚ ਤਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਖਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਬਦ੍ਧਮਿਵਾਭਾਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭਾਸ੍ਵਦਮ੍ਬਰਮ੍। ਨਾਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ ਬਾਣੋ ਨਾਨਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤਾ ਨ ਨਿष੍ਫਲਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਹਤ੍ਯ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਥਾ ਵਿਸृਜਤੋਰ੍ਬਾਣਾਨ੍ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰ੍ਮृਧੇ
ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯੇਤਾਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ ਰਾਮੋ ਹਯਾਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਾਨੁਕृਤਕਾਰਿਣੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤੌ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਰੋਮਚਕ ਸੀ।
ਤੌ ਤਥਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਸਮਰੇ ਰਾਮਰਾਵਣੌ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਅਰ੍ਦਯਨ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਰੇ ਤਯੋਸ੍ਤੌ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮੌ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੌ ਘੋਰਰੂਪੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ ਵੀਥੀਸ਼੍ਚ ਗਤਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਿ ਚ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ, ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੌ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਸੂਤੌ ਸਾਰਥ੍ਯਜਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਨ੍ ਰਾਵਣਂ ਰਾਮੋ ਰਾਘਵਂ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ
ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ; ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ।
ਗਤਿਵੇਗਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਨਿਵਰ੍ਤਨੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਤਯੋਸ੍ਤੌ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ, ਕਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚੇਰਤੁਃ ਸਂਯੁਗਮਹੀਂ ਸਾਸਾਰੌ ਜਲਦਾਵਿਵ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਗਤਿਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੌ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਤਸ੍ਥਤੁਃ। ਧੁਰਂ ਧੁਰੇਣ ਰਥਯੋਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸਮੀਯੁਃ ਸ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੜੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਸਰ੍ਪਯਤ੍। ਸ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਹਯਾਨਾਮਪਸਰ੍ਪਣੇ
ਚਾਰ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਹਟਣ ਤੇ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਾਘਵਾਯ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਬਲਵਤਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਘਵਃ
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਘਵ—
ਜਗਾਮ ਨ ਵਿਕਾਰਂ ਚ ਨ ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਥਿਤੋऽਭਵਤ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਾਰਸਮਸ੍ਵਨਾਨ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਾਰਥਿਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਮਾਤਲੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।