ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵਵੌ ਵਾਯੂ ਰਣੇ ਪਾਂਸੂਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਕਿਰਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦृष੍ਟਿਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਵਾ ਚਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਪੇਤੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਯਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯਸ੍ਵਰਾ ਘੋਰਾ ਵਿਨਾ ਜਲਧਰੋਦਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਕੌਂਦੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਰਾਵृਤਾਃ। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਭੋऽਭਵਤ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਲਹਂ ਘੋਰਂ ਸਾਰਿਕਾਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਾ ਦਾਰੁਣਾਰੁਤਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਘਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਸ਼੍ਰੂਣਿ ਸਂਤਤਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਵਾਰਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹੰਝੂ ਵਗੇ—ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂਪ੍ਰਕਾਰਾ ਬਹਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਤਾ ਭਯਾਵਹਾਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਾਰੁਣਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭੈੜੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉੱਠੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਚ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਜਯਸ਼ਂਸੀਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਉਪਜੇ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨੀਹ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਰਾਘਵਃ ਸ੍ਵਜਯਾਯ ਵੈ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੋ ਹਤਂ ਮੇਨੇ ਚ ਰਾਵਣਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗਤਾਨਿ ਰਾਘਵੋ ਰਣੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਕੋਵਿਦਃ। ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਚ ਪਰਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਚਕਾਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਧਿਕਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਤਮ ਸੰਤੋਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਕ੍ਰੂਰਂ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਸੁਮਹਦ੍ ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਹਰੀਣਾਂ ਚ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਪ੍ਰਹਰਣਂ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤਵਰ ਟੋਲੀ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਰਹੀ ਤੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਵਨ੍ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਹृਦਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਵਣ—ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਲੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰੈਰ੍ਭੁਜੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਨਾਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਾਵਣਂ ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਮਿਵਾਬਭੌ
ਸੈਨਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵਰਾਵਣੌ। ਕृਤਬੁਦ੍ਧੀ ਸ੍ਥਿਰਾਮਰ੍षੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਹ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਿਲੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਰੁੱਸ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਜੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਰਾਵਣਃ। ਧृਤੌ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇऽਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਕਾਕੁਤਸਥਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਮਰਨ ਲਈ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸਂਧਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਧ੍ਵਜਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਮਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਰਥਧ੍ਵਜਮ੍। ਰਥਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਰਥ ਦੀ ਢਾਂਚੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋऽਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤੇ ਰਾਮ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਰਾਵਣਧ੍ਵਜਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਮਹਾਸਰ੍ਪਮਿਵਾਸਹ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ।
ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕੇਤੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ ਮਹੀਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਨਿਕृਤ੍ਤੋऽਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਰਾਵਣਸ੍ਯਨ੍ਦਨਧ੍ਵਜਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯੋਨ੍ਮਥਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਆਪਣੀ ਝੰਡੀ ਉਜਾੜੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ—
ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਦਮਰ੍षਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ। ਸ ਰੋषਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਹ
—ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਸਹਿਣਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਵਣਃ। ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਹਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਖਲਨ੍ਨਾਪਿ ਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ ਨਾ ਡਗਮਗਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ।
ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਾਃ ਪਦ੍ਮਨਾਲੈਰਿਵਾਹਤਾਃ। ਤੇषਾਮਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਨਿਰੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਡਰਤਾ ਵੇਖੀ—
ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ
—ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਮੋਸਲੇ ਵੀ ਸੁੱਟੇ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਮੇਤਤ੍ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਮਪਾਤਯਤ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਬਾਣਾਨਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਹृਦਯੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਵੀ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤੁਮੁਲਂ ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪ੍ਰਤਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਦ੍ ਵਰ੍षਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨੈਕਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਘਵਰਥਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਾਨਰੇ ਬਲੇ। ਸਾਯਕੈਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸੁਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।