ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਾਦਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਃ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਧ੍ਵਜਮ੍
ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਝੰਡੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਨਰਰਾਜੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਕृष੍ਣਵਾਜਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਡਿਤ੍ਪਤਾਕਾਗਹਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਝੰਡੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਧਾਰਾਧਰਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ
ਉਹ ਰਥ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਰਥ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗਿਰੇਰ੍ਵਜ੍ਰਾਭਿਮृष੍ਟਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਯਤਃ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਵੈ ਵੇਗੇਨ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਤਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਵਕੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾਤਲਿਂ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍। ਮਾਤਲੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮਾਤਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖ।'
ਯਥਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਤਤਾ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ। ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਥਾਨੇਨ ਕृਤਾ ਮਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਪ੍ਰਮਾਦਮਾਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਚ੍ਛ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ। ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਕ੍ਲਵਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵ੍ਯਗ੍ਰਹृਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਸ਼੍ਮਿਸਂਚਾਰਨਿਯਤਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ ਰਥਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਓ, ਡੋਲਣ ਰਹਿਤ, ਗਭਰਾਏ ਬਿਨਾ, ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਕਾਮਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧੇਯਃ ਪੁਰਂਦਰਰਥੋਚਿਤਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰਹਮੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਮਾਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਿਖਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਤਲਿਃ। ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਰਥਂ ਸੁਰਸਾਰਥਿਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਾਇਆ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਚਕ੍ਰਸਮ੍ਭੂਤਰਜਸਾ ਰਾਵਣਂ ਵ੍ਯਵਧੂਨਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦਿਆਂ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਰਥਪ੍ਰਤਿਮੁਖਂ ਰਾਮਂ ਸਾਯਕੈਰਵਧੂਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਧਰ੍षਣਾਮਰ੍षਿਤੋ ਰਾਮੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਰੋषੇਣ ਲਮ੍ਭਯਨ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਮਹਾਵੇਗਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਧਿ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਰਾਮ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਤਦੁਪੋਢਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਾਭਿਮੁਖਯੋਰ੍ਦृਪ੍ਤਯੋਰਿਵ ਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਿੰਘ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਵਣਕ੍ਸ਼ਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਆ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਥੋਤ੍ਪਾਤਾ ਦਾਰੁਣਾ ਰੋਮਹਰ੍षਣਾਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯੋਦਯਾਯ ਚ
ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਉੱਠੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਭਾਰ ਲਈ ਸਨ।
ਵਵਰ੍ष ਰੁਧਿਰਂ ਦੇਵੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਥੋਪਰਿ। ਵਾਤਾ ਮਣ੍ਡਲਿਨਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਵ੍ਯਪਸਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਤੇ ਤੇਜ਼, ਘੁੰਮਦੇ ਹਵਾ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਦ੍ਗृਧ੍ਰਕੁਲਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਨਭਸ੍ਥਲੇ। ਯੇਨ ਯੇਨ ਰਥੋ ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਤੇਨ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਿੱਧਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਦੌੜਦਾ।
ਸਂਧ੍ਯਯਾ ਚਾਵृਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਜਪਾਪੁष੍ਪਨਿਕਾਸ਼ਯਾ। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਵ ਦਿਵਸੇऽਪਿ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਲੰਕਾ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਵਿषਾਦਯਂਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਦਾਹਿਤਾਃ
ਗਰਜਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਭੇਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਗृਹੀਤਾ ਇਵ ਬਾਹਵਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਗਿਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ; ਲੜਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਫੜ ਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਾਮ੍ਰਾਃ ਪੀਤਾਃ ਸਿਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਧਾਤਵਃ
ਤਾਂਬੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਫਿੱਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਧਾਤਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਣ।
ਗृਧ੍ਰੈਰਨੁਗਤਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਮਨ੍ਤ੍ਯੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਮੁਖੈਃ। ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਮੁਖਮੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਂਰਬ੍ਧਮਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਗਿੱਧ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤਾਕਦੇ ਘੁੰਮਦੇ।
ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵਵੌ ਵਾਯੂ ਰਣੇ ਪਾਂਸੂਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਕਿਰਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦृष੍ਟਿਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਵਾ ਚਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਪੇਤੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਯਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯਸ੍ਵਰਾ ਘੋਰਾ ਵਿਨਾ ਜਲਧਰੋਦਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਕੌਂਦੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਰਾਵृਤਾਃ। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਭੋऽਭਵਤ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕਲਹਂ ਘੋਰਂ ਸਾਰਿਕਾਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਾ ਦਾਰੁਣਾਰੁਤਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਘਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਸ਼੍ਰੂਣਿ ਸਂਤਤਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਵਾਰਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹੰਝੂ ਵਗੇ—ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।