ਤਮੋਘ੍ਨਾਯ ਹਿਮਘ੍ਨਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ। ਕृਤਘ੍ਨਘ੍ਨਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਠੰਢ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਣਪਛਾਣੀ ਆਤਮਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਾਭਾਯ ਹਰਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ। ਨਮਸ੍ਤਮੋऽਭਿਨਿਘ੍ਨਾਯ ਰੁਚਯੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹਰਿ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯੇष ਵੈ ਭੂਤਂ ਤਮੇਵ ਸृਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਾਯਤ੍ਯੇष ਤਪਤ੍ਯੇष ਵਰ੍षਤ੍ਯੇष ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤਪਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭੂਤੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ। ਏष ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਂ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸੋਣਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਗਨਹੋਤ੍ਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗਨਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਫਲਮੇਵ ਚ। ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰਮਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਏਨਮਾਪਤ੍ਸੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ। ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ ਰਾਘਵ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਔਖਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜਯਸ੍ਵੈਨਮੇਕਾਗ੍ਰੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍। ਏਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਿਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਵਿਜਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਂ ਤ੍ਵਂ ਜਹਿष੍ਯਸਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਸ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨष੍ਟਸ਼ੋਕੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਪ੍ਤ੍ਵੇਦਂ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਰਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਇਹ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ; ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੇऽਭਵਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਰਵਿਰਵਦਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਮੁਦਿਤਮਨਾਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਮਾਣਃ। ਨਿਸ਼ਿਚਰਪਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਮਧ੍ਯਗਤੋ ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਰੇਤਿ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
thumb|षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾਰਥਿਃ ਸ ਰਥਂ ਹृष੍ਟਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਸਾਰਥੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ। ਯੁਦ੍ਧੋਪਕਰਣੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਧਵਜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਾਦਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਃ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਧ੍ਵਜਮ੍
ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਝੰਡੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਨਰਰਾਜੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਕृष੍ਣਵਾਜਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਡਿਤ੍ਪਤਾਕਾਗਹਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਝੰਡੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਧਾਰਾਧਰਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ
ਉਹ ਰਥ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਰਥ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗਿਰੇਰ੍ਵਜ੍ਰਾਭਿਮृष੍ਟਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਯਤਃ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਵੈ ਵੇਗੇਨ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਤਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਜੇ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਵਕੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾਤਲਿਂ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍। ਮਾਤਲੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮਾਤਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖ।'
ਯਥਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਤਤਾ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ। ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਥਾਨੇਨ ਕृਤਾ ਮਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਪ੍ਰਮਾਦਮਾਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਚ੍ਛ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ। ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਕ੍ਲਵਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵ੍ਯਗ੍ਰਹृਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਸ਼੍ਮਿਸਂਚਾਰਨਿਯਤਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ ਰਥਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਓ, ਡੋਲਣ ਰਹਿਤ, ਗਭਰਾਏ ਬਿਨਾ, ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਕਾਮਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧੇਯਃ ਪੁਰਂਦਰਰਥੋਚਿਤਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰਹਮੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਮਾਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਿਖਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਤਲਿਃ। ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਰਥਂ ਸੁਰਸਾਰਥਿਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਾਇਆ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਚਕ੍ਰਸਮ੍ਭੂਤਰਜਸਾ ਰਾਵਣਂ ਵ੍ਯਵਧੂਨਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦਿਆਂ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਰਥਪ੍ਰਤਿਮੁਖਂ ਰਾਮਂ ਸਾਯਕੈਰਵਧੂਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਧਰ੍षਣਾਮਰ੍षਿਤੋ ਰਾਮੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਰੋषੇਣ ਲਮ੍ਭਯਨ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਮਹਾਵੇਗਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਧਿ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਰਾਮ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।