ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਸਵਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਖਗਃ ਪੂषਾ ਗਭਸ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋ ਭਾਨੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਇਹ ਆਦਿਤਯ, ਸਵਿਤਾ, ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਰੋਸ਼ਨ, ਭਾਨੁ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਹਰਿਦਸ਼੍ਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਚਿਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਰ੍ਮਰੀਚਿਮਾਨ੍। ਤਿਮਿਰੋਨ੍ਮਥਨਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਕੋਂऽਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਇਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਰੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਤੰਡ ਤੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ੍ਤਪਨੋऽਹਸ੍ਕਰੋ ਰਵਿਃ। ਅਗ੍ਨਿਗਰ੍ਭੋऽਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਹੀਰਾṇਯਗਰਭ ਹੈ, ਠੰਢਾ ਹੈ, ਤਪਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਵੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖ ਹੈ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯੋਮਨਾਥਸ੍ਤਮੋਭੇਦੀ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਪਾਰਗਃ। ਘਨਵृष੍ਟਿਰਪਾਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵੀਥੀਪ੍ਲਵਂਗਮਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਤਪੀ ਮਣ੍ਡਲੀ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਿਙ੍ਗਲਃ ਸਰ੍ਵਤਾਪਨਃ। ਕਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਤਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੋਲ ਹੈ, ਮੌਤ ਹੈ, ਪੀਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਤਾਰਾਣਾਮਧਿਪੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ। ਤੇਜਸਾਮਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੂਰ੍ਵਾਯ ਗਿਰਯੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਦ੍ਰਯੇ ਨਮਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਦਿਨਾਧਿਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਯਾਯ ਜਯਭਦ੍ਰਾਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ। ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਵਿਜੈ ਨੂੰ, ਸੁਭ ਵਿਜੈ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮ ਉਗ੍ਰਾਯ ਵੀਰਾਯ ਸਾਰਙ੍ਗਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ। ਨਮਃ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤਿੱਖੇ, ਵੀਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਮਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਚ੍ਯੁਤੇਸ਼ਾਯ ਸੂਰਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ। ਭਾਸ੍ਵਤੇ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਯ ਵਪੁषੇ ਨਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਮੋਘ੍ਨਾਯ ਹਿਮਘ੍ਨਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ। ਕृਤਘ੍ਨਘ੍ਨਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਠੰਢ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਣਪਛਾਣੀ ਆਤਮਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਾਭਾਯ ਹਰਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ। ਨਮਸ੍ਤਮੋऽਭਿਨਿਘ੍ਨਾਯ ਰੁਚਯੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹਰਿ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯੇष ਵੈ ਭੂਤਂ ਤਮੇਵ ਸृਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਾਯਤ੍ਯੇष ਤਪਤ੍ਯੇष ਵਰ੍षਤ੍ਯੇष ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤਪਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭੂਤੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ। ਏष ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਂ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸੋਣਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਗਨਹੋਤ੍ਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗਨਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਫਲਮੇਵ ਚ। ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰਮਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਏਨਮਾਪਤ੍ਸੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ। ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ ਰਾਘਵ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਔਖਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜਯਸ੍ਵੈਨਮੇਕਾਗ੍ਰੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍। ਏਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਿਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਵਿਜਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਂ ਤ੍ਵਂ ਜਹਿष੍ਯਸਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਸ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨष੍ਟਸ਼ੋਕੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਪ੍ਤ੍ਵੇਦਂ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਰਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਇਹ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ; ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੇऽਭਵਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਰਵਿਰਵਦਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਮੁਦਿਤਮਨਾਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਮਾਣਃ। ਨਿਸ਼ਿਚਰਪਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਮਧ੍ਯਗਤੋ ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਰੇਤਿ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
thumb|षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾਰਥਿਃ ਸ ਰਥਂ ਹृष੍ਟਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਸਾਰਥੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ। ਯੁਦ੍ਧੋਪਕਰਣੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਧਵਜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਾਦਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਃ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਧ੍ਵਜਮ੍
ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਝੰਡੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਨਰਰਾਜੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਕृष੍ਣਵਾਜਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਡਿਤ੍ਪਤਾਕਾਗਹਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਝੰਡੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਧਾਰਾਧਰਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਿਪੋਃ
ਉਹ ਰਥ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਰਥ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।