ਸੂਤਸ੍ਤੁ ਰਥਨੇਤਾਸ੍ਯ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯਾਪਵਾਹਯਤ੍
ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਰਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਜਵੇਨ ਸਾਰਥਿ- ਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਭੀਮਂ ਜਲਦਸ੍ਵਨਂ ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਭੀਤ੍ਯਾ ਸਮਰਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਂ ਨਿਰਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਪਤਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਫਿਰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤੁ ਮੋਹਾਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਬਲਚੋਦਿਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰਾਵਣਃ ਸੂਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਮਿਵਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭੀਰੁਂ ਲਘੁਮਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਹੀਨਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਸਹਾਇ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਡਰਪੋਕ, ਹਲਕੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਮਾਯਾਭਿਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍। ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਮਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਰਥੋऽਯਮਪਵਾਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ?
ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਹਿ ਮਮਾਨਾਰ੍ਯ ਚਿਰਕਾਲਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਯਸ਼ੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ, ਅਨਾਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਞ੍ਜਨੀਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧੋऽਹਂ ਕृਤਃ ਕਾਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਪੋਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮਿਦਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਚੇਦ੍ ਵਹਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਸਤ੍ਯੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਤਰ੍ਕੋ ਮੇ ਪਰੇਣ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਕृਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸ਼ੱਕ ਸਚ ਹੈ — ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਾਲਚ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸੁਹृਦੋ ਹਿਤਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਰਿਪੂਣਾਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯੈਤਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਪੈਤਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ। ਯਦਿ ਵਾਧ੍ਯੁषਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਮੇ ਗੁਣਃ
ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਜਦ ਤਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜ; ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਰਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਸੂਤੋ ਹਿਤਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਕ ਤੇ ਨਰਮ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਨ ਭੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਨੋਪਜਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ। ਨ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਨ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਨ ਚ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਡਰਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹਾਂ; ਨਾ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਬੇਮੁਹੱਬਤ, ਨਾ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਭੁੱਲੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤੁ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾ। ਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਨਮਨਸਾ ਹਿਤਮਿਤ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਘੁਰਿਵਾਨਾਰ੍ਯੋ ਦੋषਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਅਨਾਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਸਮਝ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਰਥਃ। ਨਦੀਵੇਗ ਇਵਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਸਂਯੁਗੇ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਮਂ ਤਵਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਤਾ ਰਣਕਰ੍ਮਣਾ। ਨਹਿ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਸੌਮੁਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਂ ਨੋਪਧਾਰਯੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਧੀਰਜ 'ਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਰਥੋਦ੍ਵਹਨਖਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾ ਮੇ ਰਥਵਾਜਿਨਃ। ਦੀਨਾ ਘਰ੍ਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਾਵੋ ਵਰ੍षਹਤਾ ਇਵ
ਮੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਹਲਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਭਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ 'ਚੋਂ ਜੋ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯੌ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨੀਙ੍ਗਿਤਾਨਿ ਚ। ਦੈਨ੍ਯਂ ਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਖੇਦਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮਾਂ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਉਦਾਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ, ਥਕਾਵਟ, ਤੇ ਰਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ — ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਲਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਭੂਮੇਸ਼੍ਚ ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ। ਯੁਦ੍ਧਕਾਲਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਸਮਤ ਤੇ ਅਸਮਤ ਥਾਵਾਂ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਨੀਅਤ — ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਉਪਯਾਨਾਪਯਾਨੇ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਸਰ੍ਪਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ ਰਥਸ੍ਥੇਨ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਥਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾ
ਆਉਣ-ਜਾਣ, ਥਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ — ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਹੇਤੋਸ੍ਤੁ ਤਥੈषਾਂ ਰਥਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਰੌਦ੍ਰਂ ਵਰ੍ਜਯਤਾ ਖੇਦਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਆਰਾਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਔਖੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਇਹ ਮੈਂ ਉਚਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨ ਮਯਾ ਵੀਰ ਰਥੋऽਯਮਪਵਾਹਿਤਃ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਪਰੀਤੇਨ ਮਯੇਦਂ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਰਥ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨ। ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਗਤਾਨृਣ੍ਯੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਰਾਵਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਥੇਃ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯੈਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਮਂ ਸੂਤ ਰਾਘਵਾਭਿਮੁਖਂ ਨਯ। ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਇਹ ਰਥ ਜਲਦੀ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਹ੍ਯੇਕਂ ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸਾਰਥਿਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਹੱਥ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਂ ਰਾਵਣਵਾਕ੍ਯਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਹਯਾਨ੍ ਸ ਸਾਰਥਿਃ। ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮਹਾਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਣਾਗ੍ਰਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੰਕਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।