ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਮਚ੍ਛਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਵ੍ਯਪਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਰਣਪਾਂਸੁषੁ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਿਪਤ੍ਯੋਰਸਿ ਗृਧ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣ। ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰਂ ਤਰ੍षਾਦ੍ ਬਾਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ, ਰਾਵਣ, ਤਾਂ ਗਿੱਧ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਤਾਸੋਃ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਕਰ੍षਨ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਤਗਾ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਨ੍
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ ਤੇਰੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਵਦਨ੍ ਵੀਰੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਮ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨਿਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਵਧ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਤ੍ਮਗਤਾਨਿ ਸਃ। ਭੂਯ ਏਵਾਰ੍ਦਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਏ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਹਰੀਣਾਂ ਚਾਸ਼੍ਮਨਿਕਰੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਾਤ੍। ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਘੂਰ੍ਣਹृਦਯੋऽਭਵਤ੍
ਹਨੂਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦਿਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਰੇਭੇ ਨ ਚਕਰ੍ष ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕਰੋਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਲਵੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਜਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਤਸ੍ਤੁ ਰਥਨੇਤਾਸ੍ਯ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯਾਪਵਾਹਯਤ੍
ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਰਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਜਵੇਨ ਸਾਰਥਿ- ਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਭੀਮਂ ਜਲਦਸ੍ਵਨਂ ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਭੀਤ੍ਯਾ ਸਮਰਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਂ ਨਿਰਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਪਤਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਫਿਰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤੁ ਮੋਹਾਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਬਲਚੋਦਿਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰਾਵਣਃ ਸੂਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਮਿਵਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭੀਰੁਂ ਲਘੁਮਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਹੀਨਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਸਹਾਇ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਡਰਪੋਕ, ਹਲਕੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਮਾਯਾਭਿਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍। ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਮਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਰਥੋऽਯਮਪਵਾਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ?
ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਹਿ ਮਮਾਨਾਰ੍ਯ ਚਿਰਕਾਲਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਯਸ਼ੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ, ਅਨਾਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਞ੍ਜਨੀਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧੋऽਹਂ ਕृਤਃ ਕਾਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਪੋਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮਿਦਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਚੇਦ੍ ਵਹਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਸਤ੍ਯੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਤਰ੍ਕੋ ਮੇ ਪਰੇਣ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਕृਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸ਼ੱਕ ਸਚ ਹੈ — ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਾਲਚ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸੁਹृਦੋ ਹਿਤਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਰਿਪੂਣਾਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯੈਤਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਪੈਤਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ। ਯਦਿ ਵਾਧ੍ਯੁषਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਮੇ ਗੁਣਃ
ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਜਦ ਤਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜ; ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਰਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਸੂਤੋ ਹਿਤਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਕ ਤੇ ਨਰਮ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਨ ਭੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਨੋਪਜਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ। ਨ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਨ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਨ ਚ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਡਰਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹਾਂ; ਨਾ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਬੇਮੁਹੱਬਤ, ਨਾ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਭੁੱਲੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤੁ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾ। ਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਨਮਨਸਾ ਹਿਤਮਿਤ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਘੁਰਿਵਾਨਾਰ੍ਯੋ ਦੋषਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਅਨਾਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਸਮਝ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਰਥਃ। ਨਦੀਵੇਗ ਇਵਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਸਂਯੁਗੇ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਮਂ ਤਵਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਤਾ ਰਣਕਰ੍ਮਣਾ। ਨਹਿ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਸੌਮੁਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਂ ਨੋਪਧਾਰਯੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਧੀਰਜ 'ਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਰਥੋਦ੍ਵਹਨਖਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾ ਮੇ ਰਥਵਾਜਿਨਃ। ਦੀਨਾ ਘਰ੍ਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਾਵੋ ਵਰ੍षਹਤਾ ਇਵ
ਮੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਹਲਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਭਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ 'ਚੋਂ ਜੋ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ।