thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਪ੍ਤਨਯਨੋऽਮਰ੍षਾਚ੍ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਦਯਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਂ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਣਧਾਰਾਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸ ਤੋਯਦ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਰਾਘਵਂ ਰਾਵਣੋ ਬਾਣੈਸ੍ਤਟਾਕਮਿਵ ਪੂਰਯਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੀਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਿਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਹਾਗਿਰਿਰਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਾਰਯਨ੍ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਗਭਸ੍ਤੀਨਿਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਸ਼ੋਣਿਤਸਮਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਦृष੍ਟਃ ਫੁਲ੍ਲ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਿਂਸ਼ੁਕਦ੍ਰੁਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਵੱਡੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਭਿਘਾਤਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸੋऽਭਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਰਾਵਣੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸਮਰੇ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਦੋਵੇਂ ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਵਣਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਹृਤਾ ਤੇ ਵਿਵਸ਼ਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜਬਰਦस्ती ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸ਼ੂਰ ਵਿਨਾਥਾਸੁ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਗੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇष੍ਵਨਵਸ੍ਥਿਤ। ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਣ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰੇਣ ਧਨਦਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਬਲੈਃ ਸਮੁਦਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ।
ਉਤ੍ਸੇਕੇਨਾਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਹਿਤਸ੍ਯਾਹਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹੀਦਾਨੀਂ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸੁਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍
ਹੁਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਤੀਜਾ ਤੂੰ ਭੋਗ।
ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਵਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਨੈਵ ਲਜ੍ਜਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸੀਤਾਂ ਚੌਰਵਦ੍ ਵ੍ਯਪਕਰ੍षਤਃ
ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯਦਿ ਮਤ੍ਸਂਨਿਧੌ ਸੀਤਾ ਧਰ੍षਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤੁ ਖਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਸ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਸਾਯਕੈਰ੍ਹਤਃ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਮਮ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਂਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਮਾਗਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਝੱਲਾ ਮਨ ਵਾਲਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਮਚ੍ਛਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਵ੍ਯਪਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਰਣਪਾਂਸੁषੁ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਿਪਤ੍ਯੋਰਸਿ ਗृਧ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣ। ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰਂ ਤਰ੍षਾਦ੍ ਬਾਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ, ਰਾਵਣ, ਤਾਂ ਗਿੱਧ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਤਾਸੋਃ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਕਰ੍षਨ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਤਗਾ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਨ੍
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ ਤੇਰੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਵਦਨ੍ ਵੀਰੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਮ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨਿਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਵਧ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਤ੍ਮਗਤਾਨਿ ਸਃ। ਭੂਯ ਏਵਾਰ੍ਦਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਏ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਹਰੀਣਾਂ ਚਾਸ਼੍ਮਨਿਕਰੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਾਤ੍। ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਘੂਰ੍ਣਹृਦਯੋऽਭਵਤ੍
ਹਨੂਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦਿਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਰੇਭੇ ਨ ਚਕਰ੍ष ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕਰੋਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਲਵੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਜਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।