ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਜਲੌਘੈਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਾਮਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਨ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਨ੍। ਸਾਯਕਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨ੍ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਰਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋਏ ਤੇ ਚੂਰਨ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਨੀਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਸਵਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਤੋਲਿਤਾ ਬਲਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਘਣ੍ਟਾਕृਤਸ੍ਵਨਾ। ਨਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਲ੍ਕੇਵ ਸਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੂਲੇ ਪਪਾਤ ਹ। ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲੋ ਨਿਪਪਾਤ ਗਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਹਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਰਾਮਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦੋਰਸਿ ਤਦਾ ਰਾਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਲਲਾਟੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਾਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮੂਹਸ੍ਥਃ ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਬਭੌ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਥੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮਬਾਣੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ। ਜਗਾਮ ਖੇਦਂ ਚ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਥੇ ਵਿਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਪ੍ਤਨਯਨੋऽਮਰ੍षਾਚ੍ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਦਯਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਂ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਣਧਾਰਾਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸ ਤੋਯਦ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਰਾਘਵਂ ਰਾਵਣੋ ਬਾਣੈਸ੍ਤਟਾਕਮਿਵ ਪੂਰਯਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੀਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਿਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਹਾਗਿਰਿਰਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਾਰਯਨ੍ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਗਭਸ੍ਤੀਨਿਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਸ਼ੋਣਿਤਸਮਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਦृष੍ਟਃ ਫੁਲ੍ਲ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਿਂਸ਼ੁਕਦ੍ਰੁਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਵੱਡੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਭਿਘਾਤਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸੋऽਭਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਰਾਵਣੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸਮਰੇ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਦੋਵੇਂ ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਵਣਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਹृਤਾ ਤੇ ਵਿਵਸ਼ਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜਬਰਦस्ती ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸ਼ੂਰ ਵਿਨਾਥਾਸੁ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਗੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇष੍ਵਨਵਸ੍ਥਿਤ। ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਣ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰੇਣ ਧਨਦਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਬਲੈਃ ਸਮੁਦਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ।
ਉਤ੍ਸੇਕੇਨਾਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਹਿਤਸ੍ਯਾਹਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹੀਦਾਨੀਂ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸੁਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍
ਹੁਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਤੀਜਾ ਤੂੰ ਭੋਗ।
ਸ਼ੂਰੋऽਹਮਿਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਵਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਨੈਵ ਲਜ੍ਜਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸੀਤਾਂ ਚੌਰਵਦ੍ ਵ੍ਯਪਕਰ੍षਤਃ
ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯਦਿ ਮਤ੍ਸਂਨਿਧੌ ਸੀਤਾ ਧਰ੍षਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤੁ ਖਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਸ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਸਾਯਕੈਰ੍ਹਤਃ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਮਮ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਂਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਮਾਗਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਝੱਲਾ ਮਨ ਵਾਲਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।