ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੀਕੈਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਨਾਦ ਯੁਧਿ ਭੈਰਵਮ੍। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰੋषਾਤ੍ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਯਤ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤਿਕਾਯ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ੂਲਂ ਤਦ੍ ਰਾਵਣੋ ਮਹਤ੍। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਰਾਮਂ ਪਰੁषਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ਼ੂਲੋऽਯਂ ਵਜ੍ਰਸਾਰਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਰੋषਾਨ੍ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ। ਤਵ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਾਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸ਼ੂਲ ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ ਕਰੋਮਿ ਤਰਸਾ ਸਮਮ੍
ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮੇष ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਾਘਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਹੁਣ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਵਣਕਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅष੍ਟਘਣ੍ਟਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਯਦ੍ਗਤਮਸ਼ੋਭਤ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਘਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਜਲਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਜਲੌਘੈਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਾਮਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਨ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਨ੍। ਸਾਯਕਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨ੍ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਰਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋਏ ਤੇ ਚੂਰਨ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਨੀਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਸਵਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਤੋਲਿਤਾ ਬਲਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਘਣ੍ਟਾਕृਤਸ੍ਵਨਾ। ਨਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਲ੍ਕੇਵ ਸਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੂਲੇ ਪਪਾਤ ਹ। ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲੋ ਨਿਪਪਾਤ ਗਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਹਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਰਾਮਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦੋਰਸਿ ਤਦਾ ਰਾਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਲਲਾਟੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਾਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮੂਹਸ੍ਥਃ ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਬਭੌ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਥੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮਬਾਣੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ। ਜਗਾਮ ਖੇਦਂ ਚ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਥੇ ਵਿਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਪ੍ਤਨਯਨੋऽਮਰ੍षਾਚ੍ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਦਯਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਂ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਣਧਾਰਾਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸ ਤੋਯਦ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਰਾਘਵਂ ਰਾਵਣੋ ਬਾਣੈਸ੍ਤਟਾਕਮਿਵ ਪੂਰਯਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੀਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਿਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਹਾਗਿਰਿਰਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਾਰਯਨ੍ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਗਭਸ੍ਤੀਨਿਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਸ਼ੋਣਿਤਸਮਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਦृष੍ਟਃ ਫੁਲ੍ਲ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਿਂਸ਼ੁਕਦ੍ਰੁਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਵੱਡੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਭਿਘਾਤਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸੋऽਭਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਰਾਵਣੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸਮਰੇ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਦੋਵੇਂ ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।