ਖਰਾਸ਼੍ਚ ਖਰਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਗਗਨੇ ਪਰੁषਾ ਘਨਾਃ। ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਖੜ-ਖੜ ਕਰਦੇ ਗਧੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ। ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘਟਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਪਾਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਯਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ऋषਿਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ,
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਸਂਵਰ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਸ਼ੂਰਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਵਿਗ੍ਰਹਮਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਜਯੇਤ੍ਯਾਹੁਰਸੁਰਾਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਦੇਵਾ ਰਾਮਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਜਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ 'ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ਰਾਵਣਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਭੈਃ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦृष੍ਟਿਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਧੂਮਮਿਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਚਯੋਪਮਮ੍। ਅਤਿਰੌਦ੍ਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯਂ ਕਾਲੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ, ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦਾਰਣਂ ਭੇਦਨਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਰੋषੇਣ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਚੀਰਣ ਤੇ ਵੰਞਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੀਕੈਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਨਾਦ ਯੁਧਿ ਭੈਰਵਮ੍। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰੋषਾਤ੍ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਯਤ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤਿਕਾਯ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ੂਲਂ ਤਦ੍ ਰਾਵਣੋ ਮਹਤ੍। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਰਾਮਂ ਪਰੁषਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ਼ੂਲੋऽਯਂ ਵਜ੍ਰਸਾਰਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਰੋषਾਨ੍ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ। ਤਵ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਾਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸ਼ੂਲ ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ ਕਰੋਮਿ ਤਰਸਾ ਸਮਮ੍
ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮੇष ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਾਘਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਹੁਣ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਵਣਕਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅष੍ਟਘਣ੍ਟਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਯਦ੍ਗਤਮਸ਼ੋਭਤ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਘਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਜਲਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਜਲੌਘੈਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਾਮਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਨ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਨ੍। ਸਾਯਕਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨ੍ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਰਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋਏ ਤੇ ਚੂਰਨ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਨੀਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਸਵਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਤੋਲਿਤਾ ਬਲਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਘਣ੍ਟਾਕृਤਸ੍ਵਨਾ। ਨਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਲ੍ਕੇਵ ਸਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਘੰਟੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੂਲੇ ਪਪਾਤ ਹ। ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਲੋ ਨਿਪਪਾਤ ਗਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਹਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਰਾਮਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦੋਰਸਿ ਤਦਾ ਰਾਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਲਲਾਟੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਾਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮੂਹਸ੍ਥਃ ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਬਭੌ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਥੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮਬਾਣੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ। ਜਗਾਮ ਖੇਦਂ ਚ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਥੇ ਵਿਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।