ਰਾਮਮਾਰ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਰਾਹੁਣਾ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਮ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤਾਰਾ, ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬੁਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਵਹਃ। ਸਧੂਮਪਰਿਵृਰ੍ਤ੍ਤੋਮਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਬੁਧ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਃ ਸੁਪਰੁषੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਆਪ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਬਨ੍ਧਾਙ੍ਕਃ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਨਾ। ਕੋਸਲਾਨਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍
ਕਬੰਧਾ ਦੀ ਤਾਰਾ-ਮੰਡਲ ਧੂਮਕেতੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਹਤ੍ਯਾਙ੍ਗਾਰਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਸ਼ਾਖਮਪਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ। ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਅੰਗਾਰਕ (ਮੰਗਲ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ, ਵੀਹ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨਿਰਸ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਰਾਵਣ ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਸਂਧਾਤੁਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਕ੍ਰੋਧਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਾਞ੍ਛੈਲਃ ਸਂਚਚਾਲ ਚਲਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਬਭੂਵ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਦਰੱਖਤ ਝੂਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖਰਾਸ਼੍ਚ ਖਰਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਗਗਨੇ ਪਰੁषਾ ਘਨਾਃ। ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਖੜ-ਖੜ ਕਰਦੇ ਗਧੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ। ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘਟਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਪਾਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਯਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ऋषਿਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ,
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਸਂਵਰ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਸ਼ੂਰਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਵਿਗ੍ਰਹਮਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਜਯੇਤ੍ਯਾਹੁਰਸੁਰਾਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਦੇਵਾ ਰਾਮਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਜਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ 'ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ਰਾਵਣਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਭੈਃ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦृष੍ਟਿਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਧੂਮਮਿਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਚਯੋਪਮਮ੍। ਅਤਿਰੌਦ੍ਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯਂ ਕਾਲੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ, ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦਾਰਣਂ ਭੇਦਨਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਰੋषੇਣ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਚੀਰਣ ਤੇ ਵੰਞਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੀਕੈਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਨਾਦ ਯੁਧਿ ਭੈਰਵਮ੍। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰੋषਾਤ੍ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਯਤ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤਿਕਾਯ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ੂਲਂ ਤਦ੍ ਰਾਵਣੋ ਮਹਤ੍। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਰਾਮਂ ਪਰੁषਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ਼ੂਲੋऽਯਂ ਵਜ੍ਰਸਾਰਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਰੋषਾਨ੍ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ। ਤਵ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਾਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸ਼ੂਲ ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ ਕਰੋਮਿ ਤਰਸਾ ਸਮਮ੍
ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮੇष ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਾਘਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਹੁਣ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਵਣਕਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅष੍ਟਘਣ੍ਟਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਯਦ੍ਗਤਮਸ਼ੋਭਤ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਰਾਘਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਜਲਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।