ਤੇ ਰਾਵਣਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ, ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਵਦਨਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਮੁਖੈਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਵਾਸੁਕੀ ਵਰਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਮਾਪਤਤ ਆਹਵੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਉਚਾਰਿਆ।
ਤੇ ਰਾਘਵਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਪਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਬਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਉਡ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਪਰੂਪਾਨ੍ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਰੂਪਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁਪਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਘੋਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਤਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਖਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੇਤੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਰਥਾਤ੍ ਕੇਤੁਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਝੰਡਾ ਰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਧਰਵ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।
ਰਾਮਮਾਰ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਰਾਹੁਣਾ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਮ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤਾਰਾ, ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬੁਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਵਹਃ। ਸਧੂਮਪਰਿਵृਰ੍ਤ੍ਤੋਮਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਬੁਧ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਃ ਸੁਪਰੁषੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਆਪ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਬਨ੍ਧਾਙ੍ਕਃ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਨਾ। ਕੋਸਲਾਨਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍
ਕਬੰਧਾ ਦੀ ਤਾਰਾ-ਮੰਡਲ ਧੂਮਕেতੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਹਤ੍ਯਾਙ੍ਗਾਰਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਸ਼ਾਖਮਪਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ। ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਅੰਗਾਰਕ (ਮੰਗਲ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ, ਵੀਹ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨਿਰਸ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਰਾਵਣ ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਸਂਧਾਤੁਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਕ੍ਰੋਧਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਾਞ੍ਛੈਲਃ ਸਂਚਚਾਲ ਚਲਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਬਭੂਵ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਦਰੱਖਤ ਝੂਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖਰਾਸ਼੍ਚ ਖਰਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਗਗਨੇ ਪਰੁषਾ ਘਨਾਃ। ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਖੜ-ਖੜ ਕਰਦੇ ਗਧੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ। ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘਟਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਪਾਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਯਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ऋषਿਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ,
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਕਸਂਵਰ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਸ਼ੂਰਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਵਿਗ੍ਰਹਮਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਜਯੇਤ੍ਯਾਹੁਰਸੁਰਾਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਦੇਵਾ ਰਾਮਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਜਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ 'ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ਰਾਵਣਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਭੈਃ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦृष੍ਟਿਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਧੂਮਮਿਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਚਯੋਪਮਮ੍। ਅਤਿਰੌਦ੍ਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯਂ ਕਾਲੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ, ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦਾਰਣਂ ਭੇਦਨਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਰੋषੇਣ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਚੀਰਣ ਤੇ ਵੰਞਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।