ਹਰਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਵੇਣੁਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਰਾਜਰਥੋ ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡ ਤੇ ਵੰਸਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਪ੍ਰਤੋਦੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਾਬਕ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਤਲੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰਥੋऽਯਂ ਵਿਜਯਾਯ ਤੇ। ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਰਥ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਕਵਚਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਾਲਾ ਹੈ।
ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਂ ਰਥਂ ਵੀਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਹਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਮਯਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਦੇਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਂ ਤਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਲੋਕਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਬਭੌ ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਦੈਵਂ ਦੈਵੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੇ ਰਾਵਣਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ, ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਵਦਨਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਮੁਖੈਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਵਾਸੁਕੀ ਵਰਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਮਾਪਤਤ ਆਹਵੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਉਚਾਰਿਆ।
ਤੇ ਰਾਘਵਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਪਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਬਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਉਡ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਪਰੂਪਾਨ੍ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਰੂਪਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁਪਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਘੋਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਤਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਖਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੇਤੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਰਥਾਤ੍ ਕੇਤੁਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਝੰਡਾ ਰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਧਰਵ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।
ਰਾਮਮਾਰ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਰਾਹੁਣਾ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਮ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤਾਰਾ, ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬੁਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਵਹਃ। ਸਧੂਮਪਰਿਵृਰ੍ਤ੍ਤੋਮਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਬੁਧ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਃ ਸੁਪਰੁषੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਆਪ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਬਨ੍ਧਾਙ੍ਕਃ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਨਾ। ਕੋਸਲਾਨਾਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍
ਕਬੰਧਾ ਦੀ ਤਾਰਾ-ਮੰਡਲ ਧੂਮਕেতੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਹਤ੍ਯਾਙ੍ਗਾਰਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਸ਼ਾਖਮਪਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ। ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਅੰਗਾਰਕ (ਮੰਗਲ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ, ਵੀਹ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨਿਰਸ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਦਸ-ਮੂੰਹਾਂ ਰਾਵਣ ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦਭਿਸਂਧਾਤੁਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਕ੍ਰੋਧਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਾਞ੍ਛੈਲਃ ਸਂਚਚਾਲ ਚਲਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਬਭੂਵ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਦਰੱਖਤ ਝੂਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।