ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਸਂਦਧੇ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਅਥਾਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਵਜ੍ਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਵੱਲ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ ਰਣੇ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੜ੍ਹਾ।
ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਲੜਾਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਵਚੋऽਮृਤਮ੍। ਆਹੂਯ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਥੇਨ ਮਮ ਭੂਮਿष੍ਠਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਹੂਯ ਭੂਤਲਂ ਯਾਤ ਕੁਰੁ ਦੇਵਹਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦੇਵਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਹਰਿਤੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ—
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਭੂषਿਤਃ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਕੂਬਰਃ। ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੈਃ
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨੀਲ ਪੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਇਆ।
ਹਰਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਵੇਣੁਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਰਾਜਰਥੋ ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡ ਤੇ ਵੰਸਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਪ੍ਰਤੋਦੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਾਬਕ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਤਲੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰਥੋऽਯਂ ਵਿਜਯਾਯ ਤੇ। ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਰਥ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਕਵਚਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਾਲਾ ਹੈ।
ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਂ ਰਥਂ ਵੀਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਹਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਮਯਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਦੇਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਂ ਤਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਲੋਕਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਬਭੌ ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਦੈਵਂ ਦੈਵੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੇ ਰਾਵਣਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ, ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਵਦਨਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਮੁਖੈਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਵਾਸੁਕੀ ਵਰਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਮਾਪਤਤ ਆਹਵੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਉਚਾਰਿਆ।
ਤੇ ਰਾਘਵਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਪਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਬਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਉਡ ਗਏ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਪਰੂਪਾਨ੍ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਰੂਪਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁਪਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਘੋਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਤਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਖਰਿਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੇਤੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਰਥਾਤ੍ ਕੇਤੁਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਝੰਡਾ ਰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਧਰਵ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।