ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰਣਾਤ੍ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਃ ਸੀਤਯਾ ਚ ਜਯੇਨ ਵਾ। ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਸੀਤਾ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਯਾ ਵਾਚਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਲਘੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਨੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਤਥਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ।
ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮੁਪਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਨਾਲਂ ਤੇ ਮਤ੍ਕृਤੇऽਨਘ। ਵਧੇਨ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਨ ਜੀਵਨ੍ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਵ ਬਾਣਪਥਂ ਗਤਃ। ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਗਜਃ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਧਮਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਾਵਦਸ੍ਤਂ ਨ ਯਾਤ੍ਯੇष ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵਧਮਿਚ੍ਛਸਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਦਿ ਚ ਕृਤਾਂ ਹਿ ਤਵੇਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍। ਯਦਿ ਤਵ ਰਾਜਸੁਤਾਭਿਲਾष ਆਰ੍ਯ ਕੁਰੁ ਚ ਵਚੋ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਦ੍ਯ ਵੀਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਸ਼ੂਰਾ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਸਂਦਧੇ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਅਥਾਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਵਜ੍ਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਵੱਲ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ ਰਣੇ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੜ੍ਹਾ।
ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਲੜਾਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਵਚੋऽਮृਤਮ੍। ਆਹੂਯ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਥੇਨ ਮਮ ਭੂਮਿष੍ਠਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਹੂਯ ਭੂਤਲਂ ਯਾਤ ਕੁਰੁ ਦੇਵਹਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦੇਵਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਹਰਿਤੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ—
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਭੂषਿਤਃ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਕੂਬਰਃ। ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੈਃ
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨੀਲ ਪੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਇਆ।
ਹਰਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਰੁਕ੍ਮਵੇਣੁਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਰਾਜਰਥੋ ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡ ਤੇ ਵੰਸਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਤਲਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਪ੍ਰਤੋਦੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਾਬਕ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਤਲੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰਥੋऽਯਂ ਵਿਜਯਾਯ ਤੇ। ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਰਥ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਕਵਚਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਾਲਾ ਹੈ।
ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਂ ਰਥਂ ਵੀਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਹਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਮਯਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਦੇਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਂ ਤਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਲੋਕਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਬਭੌ ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਦੈਵਂ ਦੈਵੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।