ਫੁਲ੍ਲਨਾਨਾਤਰੁਗਣਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਤੋਲਯਤ੍
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਸ ਨੀਲਮਿਵ ਜੀਮੂਤਂ ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਨੁਮਾਨ੍ ਸੁषੇਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਔषਧੀਰ੍ਨਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾ ਅਹਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਤਦਿਦਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਯਾ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਚੋਟੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਥਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੁषੇਣੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚੌषਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਰੈਰਪਿ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਮੋषਧੀਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਦਦੌ ਨਸ੍ਤਃ ਸੁषੇਣਃ ਸੁਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਜੜੀ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਿਰੁਜਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੜੀ ਦੀ ਸੁੰਘੀ, ਤੇ ਜਖਮ ਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਹਰਯੋ ਭੂਤਲਾਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਹ੍ਯੇਹੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਸ੍ਵਜੇ ਗਾਢਮਾਲਿਙ੍ਗਯ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ 'ਆ, ਆ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਝ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟਾਇਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰਣਾਤ੍ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਃ ਸੀਤਯਾ ਚ ਜਯੇਨ ਵਾ। ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਸੀਤਾ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਯਾ ਵਾਚਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਲਘੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਨੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਤਥਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ।
ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮੁਪਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਨਾਲਂ ਤੇ ਮਤ੍ਕृਤੇऽਨਘ। ਵਧੇਨ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਨ ਜੀਵਨ੍ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਵ ਬਾਣਪਥਂ ਗਤਃ। ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਗਜਃ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਧਮਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਾਵਦਸ੍ਤਂ ਨ ਯਾਤ੍ਯੇष ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵਧਮਿਚ੍ਛਸਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਦਿ ਚ ਕृਤਾਂ ਹਿ ਤਵੇਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍। ਯਦਿ ਤਵ ਰਾਜਸੁਤਾਭਿਲਾष ਆਰ੍ਯ ਕੁਰੁ ਚ ਵਚੋ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਦ੍ਯ ਵੀਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਸ਼ੂਰਾ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਸਂਦਧੇ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਅਥਾਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਵਜ੍ਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਵੱਲ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ ਰਣੇ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੜ੍ਹਾ।
ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਲੜਾਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਵਚੋऽਮृਤਮ੍। ਆਹੂਯ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਥੇਨ ਮਮ ਭੂਮਿष੍ਠਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਹੂਯ ਭੂਤਲਂ ਯਾਤ ਕੁਰੁ ਦੇਵਹਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦੇਵਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਾਤਲੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਹਰਿਤੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ—
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਭੂषਿਤਃ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਕੂਬਰਃ। ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੈਃ
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨੀਲ ਪੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਇਆ।