ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵੀਰ ਸਪ੍ਰਾਣੋऽਯਮਰਿਂਦਮ। ਆਖ੍ਯਾਤਿ ਤੁ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਹੀਰੋ, ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਲੇ ਜਿੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਲਕੇ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੈ।
ਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਹृਦਯਂ ਵੀਰ ਕਮ੍ਪਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁषੇਣੋ ਰਾਘਵਂ ਵਚਃ
ਹੀਰੋ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਾਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਪਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚੇਦਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਹਿ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਿੱਤਰ, ਇਥੋਂ ਜਲਦੀ ਮਹੋਦਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ।'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕਥਿਤੋ ਯੋऽਸੌ ਵੀਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਤਵ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਿਖਰੇ ਜਾਤਾਂ ਮਹੌषਧਿਮਿਹਾਨਯ
ਹੀਰੋ, ਜੈਸਾ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉੱਗੀ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀ ਇਥੇ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾਵਰ੍ਣ੍ਯਕਰਣੀਂ ਤਥਾ। ਸਂਜੀਵਕਰਣੀਂ ਵੀਰ ਸਂਧਾਨੀਂ ਚ ਮਹੌषਧੀਮ੍
ਹੀਰੋ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸਾਵਰਨਯਕਰਣੀ, ਸੰਜੀਵਕਰਣੀ ਤੇ ਸੰਧਾਨੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀਆਂ ਲਿਆ।
ਸਂਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਵੀਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਨਯ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਚੌषਧਿਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਾਮਭ੍ਯਗਮਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨਜਾਨਂਸ੍ਤਾ ਮਹੌषਧੀਃ
ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਉਸ਼ਧੀਆਂ ਲਿਆ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ਼ਧੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀਆਂ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਾਰੁਤੇਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਇਦਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ
ਫਿਰ ਮਾਰੁਤਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਹੀ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਜਾਤਾਮੋषਧੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਰ੍ਕੇਣਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁषੇਣੋ ਹ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉਸ਼ਧੀ ਇਸ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਅਗृਹ੍ਯ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਮਹਮ੍। ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇਨ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਚ ਮਹਦ੍ਭਵੇਤ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ ਲਏ ਬਿਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਫੁਲ੍ਲਨਾਨਾਤਰੁਗਣਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਤੋਲਯਤ੍
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਸ ਨੀਲਮਿਵ ਜੀਮੂਤਂ ਤੋਯਪੂਰ੍ਣਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਨੁਮਾਨ੍ ਸੁषੇਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਔषਧੀਰ੍ਨਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾ ਅਹਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਤਦਿਦਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਯਾ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਚੋਟੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਥਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੁषੇਣੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚੌषਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਰੈਰਪਿ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਮੋषਧੀਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਦਦੌ ਨਸ੍ਤਃ ਸੁषੇਣਃ ਸੁਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਜੜੀ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਿਰੁਜਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੜੀ ਦੀ ਸੁੰਘੀ, ਤੇ ਜਖਮ ਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਹਰਯੋ ਭੂਤਲਾਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਹ੍ਯੇਹੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਸ੍ਵਜੇ ਗਾਢਮਾਲਿਙ੍ਗਯ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ 'ਆ, ਆ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਝ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟਾਇਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰਣਾਤ੍ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਃ ਸੀਤਯਾ ਚ ਜਯੇਨ ਵਾ। ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਸੀਤਾ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਯਾ ਵਾਚਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਲਘੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਨੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਤਥਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ।
ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮੁਪਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਨਾਲਂ ਤੇ ਮਤ੍ਕृਤੇऽਨਘ। ਵਧੇਨ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਨ ਜੀਵਨ੍ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਵ ਬਾਣਪਥਂ ਗਤਃ। ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਗਜਃ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਧਮਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਾਵਦਸ੍ਤਂ ਨ ਯਾਤ੍ਯੇष ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵਧਮਿਚ੍ਛਸਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਦਿ ਚ ਕृਤਾਂ ਹਿ ਤਵੇਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍। ਯਦਿ ਤਵ ਰਾਜਸੁਤਾਭਿਲਾष ਆਰ੍ਯ ਕੁਰੁ ਚ ਵਚੋ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਦ੍ਯ ਵੀਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਸ਼ੂਰਾ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।