ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿष੍ਟਨਨ੍ਤਂ ਤੁ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਮਰ੍ਮਣ੍ਯਭਿਹਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਮੜੀਦਾ ਤੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ 'ਚ ਗੰਭੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖਿਆ,
ਰਾਘਵੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣਂ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਮ੍। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਤੇ ਗਮ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਂ ਵਿषਾਦਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਣਪਾਂਸੁषੁ
ਅਤਿ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਭਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਵਿਜਯੋऽਪਿ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ੂਰ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ। ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿੱਤ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਾਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ।
ਯਥੈਵ ਮਾਂ ਵਨਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਤਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਹਮਪ੍ਯਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਥੈਵੈਨਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇष੍ਟਬਨ੍ਧੁਜਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਸ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕੂਟਯੋਧਿਭਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਿਹਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਤਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਹੋਦਰਃ
ਹਰ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟੋਂ ਜਣਿਆ ਭਰਾ ਮਿਲੇ।
ਕਿਂ ਨੁ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਮਮ। ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ਬਾਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਝੁਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਆਖਾਂ?
ਉਪਾਲਮ੍ਭਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਢੁਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਯਾ। ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਮਾਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕੈਕਯੀਮ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਉਲਾਹਣਾ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ?
ਭਰਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸਹ ਤੇਨ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਵਿਨਾ ਤੇਨਾਗਤਃ ਕਥਮ੍
ਭਰਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ? ਜਦ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ?
ਇਹੈਵ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਤੁ ਬਨ੍ਧੁਵਿਗਰ੍ਹਣਮ੍। ਕਿਂ ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਥੇ ਹੀ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਉਲਾਹਣੇ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਯੇਨ ਮੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਮਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਧਰਮਵਾਨ ਭਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਹਾਏ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ, ਪ੍ਰਭੂ!
ਏਕਾਕੀ ਕਿਂ ਨੁ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਲੋਕਾਯ ਗਚ੍ਛਸਿ। ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹਾਏ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪਸ਼੍ਯ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਦੀਨਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਉਠ, ਵੇਖ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤਾ ਮਮ। ਰਾਮਮੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ? ਰਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਗਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁषੇਣਃ ਪਰਮਂ ਵਚਃ। ਤ੍ਯਜੇਮਾਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸ਼ੋਕਸਂਜਨਨੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤੁਲ੍ਯਾਂ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖੇ। ਨੈਵ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਜੋ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਹ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਕृਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚ ਮੁਖਮਸ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਗੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਾਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਵੇਖੋ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਤਲੌ ਹਸ੍ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਚ ਲੋਚਨੇ। ਨੇਦृਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਗਤਾਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤੇ
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਹਨ। ਐਸਾ ਰੂਪ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵੀਰ ਸਪ੍ਰਾਣੋऽਯਮਰਿਂਦਮ। ਆਖ੍ਯਾਤਿ ਤੁ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਹੀਰੋ, ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਲੇ ਜਿੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਲਕੇ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੈ।
ਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਹृਦਯਂ ਵੀਰ ਕਮ੍ਪਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁषੇਣੋ ਰਾਘਵਂ ਵਚਃ
ਹੀਰੋ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਾਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਪਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚੇਦਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਹਿ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਿੱਤਰ, ਇਥੋਂ ਜਲਦੀ ਮਹੋਦਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ।'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕਥਿਤੋ ਯੋऽਸੌ ਵੀਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਤਵ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਿਖਰੇ ਜਾਤਾਂ ਮਹੌषਧਿਮਿਹਾਨਯ
ਹੀਰੋ, ਜੈਸਾ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉੱਗੀ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀ ਇਥੇ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾਵਰ੍ਣ੍ਯਕਰਣੀਂ ਤਥਾ। ਸਂਜੀਵਕਰਣੀਂ ਵੀਰ ਸਂਧਾਨੀਂ ਚ ਮਹੌषਧੀਮ੍
ਹੀਰੋ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸਾਵਰਨਯਕਰਣੀ, ਸੰਜੀਵਕਰਣੀ ਤੇ ਸੰਧਾਨੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀਆਂ ਲਿਆ।
ਸਂਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਵੀਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਨਯ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਚੌषਧਿਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਾਮਭ੍ਯਗਮਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨਜਾਨਂਸ੍ਤਾ ਮਹੌषਧੀਃ
ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਉਸ਼ਧੀਆਂ ਲਿਆ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ਼ਧੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਂਉਸ਼ਧੀਆਂ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਾਰੁਤੇਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਇਦਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ
ਫਿਰ ਮਾਰੁਤਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਹੀ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਜਾਤਾਮੋषਧੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਰ੍ਕੇਣਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁषੇਣੋ ਹ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉਸ਼ਧੀ ਇਸ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਅਗृਹ੍ਯ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਮਹਮ੍। ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇਨ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਚ ਮਹਦ੍ਭਵੇਤ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ ਲਏ ਬਿਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਿਲਾਇਆ।