ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਭੀਮਵੇਗੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਾ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਭ੍ਯਪਤਦ੍ ਵੇਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਬਰਛੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੜੀ।
ਤਾਮਨੁਵ੍ਯਾਹਰਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯੇਤਿ ਮੋਘਾ ਭਵ ਹਤੋਦ੍ਯਮਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਰਛੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵੜੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਸੁਖ ਹੋਵੇ; ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਰਾਵਣੇਨ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾ। ਮੁਕ੍ਤਾऽऽਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਭੀਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਮਜ੍ਜ ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਬਰਛੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਬਹਾਦਰ ਪਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ।
ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਸਾ ਮਹਾਵੇਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ। ਜਿਹ੍ਵੇਵੋਰਗਰਾਜਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਮਕਦੀ ਬਰਛੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੀਭਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਤਤੋ ਰਾਵਣਵੇਗੇਨ ਸੁਦੂਰਮਵਗਾਢਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿषਣ੍ਣਹृਦਯੋऽਭਵਤ੍
ਨਜ਼ਦੀਕ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਸਂਰਬ੍ਧਤਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਤੁਮਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧੇ ਧृਤਃ। ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰੁਧਿਰਾਦਿਗ੍ਧਂ ਸਪਨ੍ਨਗਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਪਿ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਯਤ੍ਨਤਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਵਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੀ ਕਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਕੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਃ ਸਾ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਰਛੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭਯਾਵਹਾਮ੍। ਬਭਞ੍ਜ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਚਕਰ੍ष ਚ
ਰਾਮ ਨੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਰ੍षਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਿਤਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਮਿਕ ਤੀਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਹਨ, ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੇ ਚਿਰੇਪ੍ਸਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਰਹੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ; ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਤਕਸ੍ਯੇਵ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਮੇਘਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਵਃ। ਅਰਾਵਣਮਰਾਮਂ ਵਾ ਜਗਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਵਾਨਰਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖੋਗੇ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ।
ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ਂ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਪਰਿਧਾਵਨਮ੍। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਰਯੋਪਮਃ। ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਿਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ, ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਕਲੇਸ਼, ਜੋ ਮੈਂ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਾਨਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਨੀਤਮਿਦਂ ਮਯਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਰਣੇ। ਯਦਰ੍ਥਂ ਸਾਗਰਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੇਤੁਰ੍ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰੇ
ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋऽਯਮਦ੍ਯ ਰਣੇ ਪਾਪਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਮਾਗਤਃ। ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਮਾਗਤ੍ਯ ਨਾਯਂ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਇਹ ਪਾਪੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟਿਂ ਦृष੍ਟਿਵਿषਸ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਪਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਵਣਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੁਜਂਗਮਃ
ਰਾਵਣ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੱਪ ਦੂਜੇ ਸੱਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਆਸੀਨਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਮਮੇਦਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੁਰਮੇਓ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗ ਵੇਖੋ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਮਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ। ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਚਾਰਣਾਃ
ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰਣ—all ਮੇਰਾ ਰਾਮ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ।
ਅਦ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਲ੍ਲੋਕਾਃ ਸਚਰਾਚਰਾਃ। ਸਦੇਵਾਃ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਦਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਤ—ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਰਸਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮਰਾਵਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਿਘ੍ਨਤਾਮ੍। ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਛਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।