ਸਮ੍ਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਧਾ ਛਿਨ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨੀ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਭਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾਵਿਤਤਰਾਂ ਕਾਲੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਵੇਗਿਤਾ ਬਲਵਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਜਜ੍ਵਾਲ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵੀਰਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਰਾਵਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਡੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭਿਮੁਖਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਬਚਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇ ਬਲਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ ਯਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯੀਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
"ਚੁਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਿਆ, ਇਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਏषਾ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਲੋਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮਦ੍ਬਾਹੁਪਰਿਘੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਲੋਹੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮष੍ਟਘਣ੍ਟਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਾਮਮੋਘਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਫੋਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਰਛੀ,
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਭੀਮਵੇਗੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਾ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਭ੍ਯਪਤਦ੍ ਵੇਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਬਰਛੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੜੀ।
ਤਾਮਨੁਵ੍ਯਾਹਰਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯੇਤਿ ਮੋਘਾ ਭਵ ਹਤੋਦ੍ਯਮਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਰਛੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵੜੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਸੁਖ ਹੋਵੇ; ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਰਾਵਣੇਨ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾ। ਮੁਕ੍ਤਾऽऽਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਭੀਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਮਜ੍ਜ ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਬਰਛੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਬਹਾਦਰ ਪਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ।
ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਸਾ ਮਹਾਵੇਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ। ਜਿਹ੍ਵੇਵੋਰਗਰਾਜਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਮਕਦੀ ਬਰਛੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੀਭਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਤਤੋ ਰਾਵਣਵੇਗੇਨ ਸੁਦੂਰਮਵਗਾਢਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿषਣ੍ਣਹृਦਯੋऽਭਵਤ੍
ਨਜ਼ਦੀਕ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਸਂਰਬ੍ਧਤਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਤੁਮਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧੇ ਧृਤਃ। ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰੁਧਿਰਾਦਿਗ੍ਧਂ ਸਪਨ੍ਨਗਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਪਿ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਯਤ੍ਨਤਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਵਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੀ ਕਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਕੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਃ ਸਾ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਰਛੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭਯਾਵਹਾਮ੍। ਬਭਞ੍ਜ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਚਕਰ੍ष ਚ
ਰਾਮ ਨੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਰ੍षਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਿਤਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਮਿਕ ਤੀਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਹਨ, ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵਂ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੇ ਚਿਰੇਪ੍ਸਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਰਹੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ; ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਯਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਤਕਸ੍ਯੇਵ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਮੇਘਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਵਃ। ਅਰਾਵਣਮਰਾਮਂ ਵਾ ਜਗਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਵਾਨਰਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖੋਗੇ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ।
ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ਂ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਪਰਿਧਾਵਨਮ੍। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਰਯੋਪਮਃ। ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਿਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ, ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਕਲੇਸ਼, ਜੋ ਮੈਂ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।