ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਗੁੱਸਾ ਦੋਹਣਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਰੌਦ੍ਰਮਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਂ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਵੱਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਅਗਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਚੀਆਂ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਮੁਦ੍ਗਰਾਃ ਕੂਟਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਤਾ ਇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੁਦਗਰ, ਕੂਟ ਪਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅਸ਼ਨੀਆਂ, ਕਈ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਮ ਜੋ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੌਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਭੀਮਵੇਗਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤੈਰਾਸੀਦ੍ ਗਗਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ।
ਤਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੁ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਦੱਸ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਾ ਆਈ, ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਬਲੀ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਧ੍ਵਜਂ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਜਹਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੈਰ੍ऋਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰ੍ਗਜਕਰੋਪਮਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਮੇਘਨਿਭਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍। ਜਘਾਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਦਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਵੇਗਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਕੋਪਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਸ਼ਨੀਮਿਵ। ਵਿਭੀषਣਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮੇਵ ਤਾਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ ਸਂਨਾਦੋ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਧਾ ਛਿਨ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨੀ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਭਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾਵਿਤਤਰਾਂ ਕਾਲੇਨਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਵੇਗਿਤਾ ਬਲਵਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਜਜ੍ਵਾਲ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵੀਰਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਰਾਵਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਡੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭਿਮੁਖਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਬਚਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇ ਬਲਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ ਯਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯੀਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
"ਚੁਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਿਆ, ਇਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਏषਾ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਲੋਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮਦ੍ਬਾਹੁਪਰਿਘੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਲੋਹੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮष੍ਟਘਣ੍ਟਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਾਮਮੋਘਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਫੋਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਰਛੀ,