ਈਹਾਮृਗਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾਨ੍ ਭਯਾਵਹਾਨ੍। ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਾਁਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹਾਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੀਭ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਖਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਰਾਹਮੁਖਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਸ਼੍ਵਾਨਕੁਕ੍ਕੁਟਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖਰ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਕੂਕੜ, ਮਕਰ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਭਿਃ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਫੁਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸੁਰੇਣ ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਘੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਆਪ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਮੁਖਾਨ੍ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮੁਖਾਨਪਿ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧੂਮਕੇਤੁਮੁਖਾਨਪਿ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੋਲ੍ਕਾਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਧਾ ਚੰਦ, ਧੂਮकेतੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋਪਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਤੇ ਰਾਵਣਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਰਾਘਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਮ ਦੇ ਆਸਾਨ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਹृष੍ਟਾ ਨੇਦੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਭਿਮੁਖਾ ਵੀਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਵਣਬਾਹੁਨਿਃਸृਤਮ੍। ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਾਸਰਥੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ।
thumb|ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਗੁੱਸਾ ਦੋਹਣਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਰੌਦ੍ਰਮਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਂ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਵੱਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਅਗਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਚੀਆਂ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਮੁਦ੍ਗਰਾਃ ਕੂਟਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਤਾ ਇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੁਦਗਰ, ਕੂਟ ਪਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅਸ਼ਨੀਆਂ, ਕਈ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਮ ਜੋ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੌਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਭੀਮਵੇਗਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤੈਰਾਸੀਦ੍ ਗਗਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ।
ਤਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੁ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਦੱਸ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਾ ਆਈ, ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਬਲੀ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਧ੍ਵਜਂ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਜਹਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੈਰ੍ऋਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰ੍ਗਜਕਰੋਪਮਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਮੇਘਨਿਭਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍। ਜਘਾਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਦਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਵੇਗਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਕੋਪਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਸ਼ਨੀਮਿਵ। ਵਿਭੀषਣਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮੇਵ ਤਾਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ ਸਂਨਾਦੋ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।