ਉਭੌ ਹਿ ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਤਸ੍ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਯਃ। ਊਰ੍ਮਯੋ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਗਰਯੋਰਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੋਨੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਂਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ। ਨਾਰਾਚਮਾਲਾਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਛੱਡੀ।
ਰੌਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਨ ਵ੍ਯਥਾਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਹਿ ਲਿਆ ਤੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਪਿ ਜਪਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ ਭੂਯਃ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਾਯਕਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਮਹਾਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕਵਚੇ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਅਵਧ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਥਾਂ ਜਨਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਤਂ ਰਾਮੋ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਲਲਾਟੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋऽਭਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਰੂਪਾਣਿ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਂ ਰਾਵਣਪ੍ਰਤਿਕੂਲਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਜ ਕੇ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਸੁਰਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਙ੍ਕਕੋਕਮੁਖਾਨਪਿ। ਗृਧ੍ਰਸ਼੍ਯੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ृਗਾਲਵਦਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਈਹਾਮृਗਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾਨ੍ ਭਯਾਵਹਾਨ੍। ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਾਁਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹਾਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੀਭ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਖਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਰਾਹਮੁਖਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਸ਼੍ਵਾਨਕੁਕ੍ਕੁਟਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖਰ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਕੂਕੜ, ਮਕਰ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਭਿਃ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਫੁਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸੁਰੇਣ ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਘੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਆਪ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਮੁਖਾਨ੍ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮੁਖਾਨਪਿ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧੂਮਕੇਤੁਮੁਖਾਨਪਿ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੋਲ੍ਕਾਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਧਾ ਚੰਦ, ਧੂਮकेतੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋਪਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਤੇ ਰਾਵਣਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਰਾਘਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਮ ਦੇ ਆਸਾਨ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਹृष੍ਟਾ ਨੇਦੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਭਿਮੁਖਾ ਵੀਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਵਣਬਾਹੁਨਿਃਸृਤਮ੍। ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਾਸਰਥੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ।
thumb|ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਗੁੱਸਾ ਦੋਹਣਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਰੌਦ੍ਰਮਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਂ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਵੱਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਅਗਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਚੀਆਂ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਮੁਦ੍ਗਰਾਃ ਕੂਟਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਤਾ ਇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੁਦਗਰ, ਕੂਟ ਪਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅਸ਼ਨੀਆਂ, ਕਈ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਮ ਜੋ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੌਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਦ੍ ਭੀਮਵੇਗਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤੈਰਾਸੀਦ੍ ਗਗਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ।
ਤਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੁ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ।