ਸ਼ਰਧਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਲ੍ਲਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਾ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਾਞ੍ਛਰੌਘਾਂਸ੍ਤਤੋ ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਮਹਾਘੋਰਾਞ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਘਵੋ ਰਾਵਣਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਘਵਂ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਵਵਰ੍षਤੁਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੁਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ।
ਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਬਾਣਵੇਗਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ, ਅਜੀਬ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ। ਰੌਦ੍ਰਯੋਃ ਸਾਯਕਮੁਚੋਰ੍ਯਮਾਨ੍ਤਕਨਿਕਾਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਨੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯਮ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਸਤਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਭੂਵ ਗਗਨਂ ਤਦਾ। ਘਨੈਰਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸੁਵਾਜਿਤੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ, ਗ੍ਰਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਦਾ। ਗਤੇऽਸ੍ਤਂ ਤਪਨੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਮੇਘਾਵਿਵੋਤ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਹੋਣ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ।
ਉਭੌ ਹਿ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਉਭਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਮੁਖ੍ਯਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਚੇਰਤੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਮਹਾਨ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਨੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਨੋਂ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਦੋਨੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭੌ ਹਿ ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਤਸ੍ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਯਃ। ਊਰ੍ਮਯੋ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਗਰਯੋਰਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੋਨੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਂਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ। ਨਾਰਾਚਮਾਲਾਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਛੱਡੀ।
ਰੌਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਨ ਵ੍ਯਥਾਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਹਿ ਲਿਆ ਤੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਪਿ ਜਪਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ ਭੂਯਃ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਾਯਕਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਮਹਾਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕਵਚੇ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਅਵਧ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਥਾਂ ਜਨਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਤਂ ਰਾਮੋ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਲਲਾਟੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋऽਭਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਰੂਪਾਣਿ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਂ ਰਾਵਣਪ੍ਰਤਿਕੂਲਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਜ ਕੇ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਸੁਰਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਙ੍ਕਕੋਕਮੁਖਾਨਪਿ। ਗृਧ੍ਰਸ਼੍ਯੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ृਗਾਲਵਦਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਈਹਾਮृਗਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾਨ੍ ਭਯਾਵਹਾਨ੍। ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਾਁਲ੍ਲੇਲਿਹਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹਾਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੀਭ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਖਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਰਾਹਮੁਖਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਸ਼੍ਵਾਨਕੁਕ੍ਕੁਟਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖਰ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਕੂਕੜ, ਮਕਰ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਭਿਃ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਫੁਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸੁਰੇਣ ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਘੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਆਪ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਮੁਖਾਨ੍ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮੁਖਾਨਪਿ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧੂਮਕੇਤੁਮੁਖਾਨਪਿ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੋਲ੍ਕਾਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਧਾ ਚੰਦ, ਧੂਮकेतੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋਪਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸਰ੍ਜ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਤੇ ਰਾਵਣਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਰਾਘਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਤੀਰ ਵੀ ਛੱਡੇ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਮ ਦੇ ਆਸਾਨ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਹृष੍ਟਾ ਨੇਦੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਭਿਮੁਖਾ ਵੀਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਵਣਬਾਹੁਨਿਃਸृਤਮ੍। ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਾਸਰਥੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ।
thumb|ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।