ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋ ਬਲੀ
ਕੰਨ-ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਮ ਜੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਧ੍ਯੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਤਃ ਸ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਬਾਣੌਘੈ ਰਾਮਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇਨ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਪਏ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਸ ਬਭੌ ਚ ਯਥਾ ਰਾਹੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਮੋਚ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾਨਾਕਾਸ਼ੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ। ਬਾਣਾਨ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਏਕਮੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਦਸ ਨਾਲ ਦਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।
ਅਭ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ ਰਾਘਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਲ੍ਲਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਾ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਾਞ੍ਛਰੌਘਾਂਸ੍ਤਤੋ ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਮਹਾਘੋਰਾਞ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਘਵੋ ਰਾਵਣਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਘਵਂ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਵਵਰ੍षਤੁਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੁਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ।
ਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਬਾਣਵੇਗਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ, ਅਜੀਬ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ। ਰੌਦ੍ਰਯੋਃ ਸਾਯਕਮੁਚੋਰ੍ਯਮਾਨ੍ਤਕਨਿਕਾਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਨੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯਮ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਸਤਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਭੂਵ ਗਗਨਂ ਤਦਾ। ਘਨੈਰਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸੁਵਾਜਿਤੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ, ਗ੍ਰਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਦਾ। ਗਤੇऽਸ੍ਤਂ ਤਪਨੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਮੇਘਾਵਿਵੋਤ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਹੋਣ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ।
ਉਭੌ ਹਿ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਉਭਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਮੁਖ੍ਯਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਚੇਰਤੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਮਹਾਨ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਨੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਨੋਂ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਦੋਨੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭੌ ਹਿ ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਤਸ੍ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਯਃ। ਊਰ੍ਮਯੋ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਾਗਰਯੋਰਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੋਨੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਂਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ। ਨਾਰਾਚਮਾਲਾਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਛੱਡੀ।
ਰੌਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਨ ਵ੍ਯਥਾਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਹਿ ਲਿਆ ਤੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਪਿ ਜਪਨ੍ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ ਭੂਯਃ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਾਪਮਾਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਾਯਕਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਮਹਾਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕਵਚੇ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਅਵਧ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਥਾਂ ਜਨਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਤਂ ਰਾਮੋ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਲਲਾਟੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋऽਭਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਰੂਪਾਣਿ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਂ ਰਾਵਣਪ੍ਰਤਿਕੂਲਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਜ ਕੇ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਸੁਰਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਙ੍ਕਕੋਕਮੁਖਾਨਪਿ। ਗृਧ੍ਰਸ਼੍ਯੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ृਗਾਲਵਦਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।