ਨਿਹਤਾਨਾਮਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਖਮੇਵਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਮਿ ਸੀਤਾਪੁष੍ਪਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾ ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨਲ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਗਦੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦਵਿਵਿਦ, ਮੈਇੰਦ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ।
ਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਘੋषੇਣ ਰਥਸ੍ਯਾਤਿਰਥੋ ਮਹਾਨ੍। ਨਾਦਯਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਘਵਂ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਣਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪੂਰਿਤਾ ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਨਦੀਗਿਰਿਕਾਨਨਾ। ਸਂਚਚਾਲ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸਿਂਹਮृਗਦ੍ਵਿਜਾ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਮੇਤ, ਭਰ ਗਈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਸਿੰਘ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਮਸਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਕਪੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਜੋ ਭੂਮੌ ਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੈਃ। ਨਹਿ ਤਤ੍ ਸਹਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੋੜੇ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਉੱਡੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਘਵਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ। ਆਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋ ਬਲੀ
ਕੰਨ-ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਮ ਜੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਧ੍ਯੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਤਃ ਸ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਬਾਣੌਘੈ ਰਾਮਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇਨ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਪਏ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਸ ਬਭੌ ਚ ਯਥਾ ਰਾਹੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਮੋਚ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾਨਾਕਾਸ਼ੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ। ਬਾਣਾਨ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਏਕਮੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਦਸ ਨਾਲ ਦਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।
ਅਭ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ ਰਾਘਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਲ੍ਲਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਾ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਾਞ੍ਛਰੌਘਾਂਸ੍ਤਤੋ ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਮਹਾਘੋਰਾਞ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕਦੇ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਘਵੋ ਰਾਵਣਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਘਵਂ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਵਵਰ੍षਤੁਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੁਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ।
ਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਬਾਣਵੇਗਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ, ਅਜੀਬ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ। ਰੌਦ੍ਰਯੋਃ ਸਾਯਕਮੁਚੋਰ੍ਯਮਾਨ੍ਤਕਨਿਕਾਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਨੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯਮ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਸਤਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਭੂਵ ਗਗਨਂ ਤਦਾ। ਘਨੈਰਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸੁਵਾਜਿਤੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ, ਗ੍ਰਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਦਾ। ਗਤੇऽਸ੍ਤਂ ਤਪਨੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਮੇਘਾਵਿਵੋਤ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਹੋਣ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ।
ਉਭੌ ਹਿ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਉਭਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਮੁਖ੍ਯਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਚੇਰਤੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਮਹਾਨ ਤੀਰਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਨੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਨੋਂ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਦੋਨੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।