ਅਙ੍ਗਦੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਰੋषਃ ਸ ਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍। ਸ ਵੀਰੋ ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਙ੍ਗਦੋ ਮੁष੍ਟਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਲ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਛੱਡ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ—
ਸਂਵਰ੍ਤਯਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਮ-ਥਾਂ ਸੀ, ਮੁੱਠ ਵੱਜਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਵਿਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੁੱਠ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ—
ਪਫਾਲ ਹृਦਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੁਵਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਹਤੇ ਭੂਮੌ ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।
ਅਭਵਚ੍ਚ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਰੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਕਰੀ।
ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਾਮ੍। ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਗਰਜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਣਾਦਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਂ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਮੁਖੋऽਵਤਸ੍ਥੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਨਵਵੇਂ-ਚੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਂ ਤੁ ਮਹਾਮृਧੇ। ਸੂਤਂ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਨਿਹਤਾਨਾਮਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਖਮੇਵਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਮਿ ਸੀਤਾਪੁष੍ਪਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾ ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨਲ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਗਦੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦਵਿਵਿਦ, ਮੈਇੰਦ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ।
ਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਘੋषੇਣ ਰਥਸ੍ਯਾਤਿਰਥੋ ਮਹਾਨ੍। ਨਾਦਯਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਘਵਂ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਣਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪੂਰਿਤਾ ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਨਦੀਗਿਰਿਕਾਨਨਾ। ਸਂਚਚਾਲ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸਿਂਹਮृਗਦ੍ਵਿਜਾ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਮੇਤ, ਭਰ ਗਈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਸਿੰਘ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਮਸਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਕਪੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਜੋ ਭੂਮੌ ਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੈਃ। ਨਹਿ ਤਤ੍ ਸਹਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੋੜੇ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਉੱਡੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਘਵਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ। ਆਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋ ਬਲੀ
ਕੰਨ-ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਮ ਜੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਧ੍ਯੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਤਃ ਸ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਬਾਣੌਘੈ ਰਾਮਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇਨ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਪਏ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਸ ਬਭੌ ਚ ਯਥਾ ਰਾਹੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਮੋਚ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾਨਾਕਾਸ਼ੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ। ਬਾਣਾਨ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਏਕਮੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਦਸ ਨਾਲ ਦਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।
ਅਭ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ ਰਾਘਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।